Garczegorze — kościół (obecnie św. Marii Magdaleny)

Z Wikipedii (PL)

Garczegorze — po niemiecku Garzigar — leżą w dawnym powiecie lęborskim, na prawym brzegu Łeby. Ta strona rzeki należała kościelnie do biskupstwa włocławskiego, do pomorskiego archidiakonatu i dekanatu lęborskiego, i to przesądziło o dziejach tutejszej świątyni. Kościół pod wezwaniem świętej Marii Magdaleny jest starszy niż zakon krzyżacki i miał patronat królewski; do parafii należały cztery wsie: Garczegorze, Wilkowo, Obliwice i — przynajmniej w części — Rekowo. Proboszcz gospodarował czterema włókami, piątą zapisano miejscowemu nauczycielowi. Reformacja weszła na tę ziemię łagodnie. Pierwszym duchownym ewangelickim był tu w 1562 roku Daniel Klock, wyświęcony przez Jakuba Hogensee; parafianie niemieccy przeszli prawie wszyscy na protestantyzm, wobec czego kościół przyłączono jako filialny do Lęborka. Wizytacji z 1583 roku w dekanacie lęborskim w ogóle nie przeprowadzono — zapisano przy nim zdanie krótkie i mocne: „qui non est visitatus ob periculum salutis”, nie został zwizytowany z powodu niebezpieczeństwa dla życia. Wymieniono osiem tutejszych kościołów: Lębork, Garczegorze, Brzeźno, Janowice, Białogardę, Łebę, Osieki i Zawołyniec — i przy wszystkich postawiono tę samą uwagę, omnes ab haereticis occupatae, wszystkie zajęte przez „heretyków”, jak nazywało tutejszych ewangelików to katolickie źródło. 🟡 Ostatniej z tych nazw nie udało się przypisać do dzisiejszej miejscowości. Po powrocie ziemi lęborskiej do Korony biskup włocławski odebrał kościoły patronatu królewskiego, …