Sopot — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz przy ulicy Malczewskiego 31 założono w 1878 roku, gdy Sopot (po niemiecku Zoppot) zmieniał się w kurort i szybko rósł. Wspólnota, dla której go zakładano, nie była jeszcze samodzielna: jak pisze Hans Hübner, ewangelicy Sopotu należeli do parafii w Małym Kacku, a nabożeństwa odprawiano u nich tylko latem, pod gołym niebem. Własną świątynię — „Kaplicę Pokoju” (Friedenskapelle) w Południowym Parku — poświęcono 18 sierpnia 1871 roku; Harnoch opisał ją jeszcze w 1890 roku jako budowlę szachulcową. 🔴 Datę usamodzielnienia parafii źródła podają rozbieżnie: Hübner mówi o roku 1891, a zestawienie Reszki o roku 1890. Potem przyszły budowle na miarę rosnącego uzdrowiska — kościół Zbawiciela (Erlöserkirche) wzniesiony na Wzgórzu w latach 1899–1901 i kościół Pokoju, poświęcony w 1919 roku w miejsce dawnej kaplicy. Cmentarz był nekropolią ewangelicką i pozostał nią do końca drugiej wojny światowej; grzebano tu przede wszystkim niemiecką, ewangelicką ludność uzdrowiska, którego mieszkańców przybywało z roku na rok. W spisie z 1 grudnia 1885 roku Sopot liczył 4081 mieszkańców, w tym 1549 ewangelików, 2481 katolików, 31 innych chrześcijan i 20 Żydów. Politycznie Sopot należał do 1920 roku do Prus — najpierw do powiatu Neustadt in Westpreußen, potem do Landkreis Danziger Höhe, w rejencji gdańskiej — a w latach 1920–1939 do Wolnego Miasta Gdańska. Po włączeniu Sopotu do Polski cmentarz stał się komunalny i jest nim do dziś. Większość ewangelickich nagrobków zniszczono; do dwudziesteg…