Gniewinko — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Gniewinko (po niemiecku Gnewinke) było dawną wsią majątkową — najpierw rycerskim majątkiem (Rittergut), potem majoratem — w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg). W podziale administracyjnym powiat należał do rejencji koszalińskiej w prowincji Pomorze. Leksykon Meyersa, wydany w 1912 roku, podaje tu 90 mieszkańców według spisu z 1910 roku. W 1895 roku gminę wiejską Gniewinko zniesiono i włączono do obszaru dworskiego Gniewinko. W 1784 roku Gniewinko leżało trzy mile na północny wschód od Lęborka. Obok folwarku mieszkało trzech zagrodników — razem sześć dymów. W 1756 roku Rexinowie ufundowali majorat, do którego weszło Gniewinko. Cramer przytacza dokument, którym z dóbr Salino, Salinko, Gniewino, Gniewinko, Wódka, Dąbrówka (Klein Damerkow) i Świchowo utworzono rodzinny fideikomis. Po Rexinach majątek przeszedł między innymi do von Pircha. Kościelnie Gniewinko należało do Osiek (Ossecken): tak wymienia je opis ziemi lęborskiej sporządzony w maju 1658 roku przez komisarza Wedigego von Bonina, w wykazie wsi kościoła osieckiego. W 1889 roku, po wizytacji generalnej z 1887 roku, przeniesiono Gniewinko wraz z Bychowem, Toliszczkiem i Perlinem Wielkim i Małym do parafii w Gniewinie — Ernst Müller notuje to na stronie 257 swojego spisu duchownych pomorskich. Tam też wieś miała urząd stanu cywilnego i okręg urzędowy. W spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku, na stronie 190 pod pozycją 86, zapisano w Gniewinku osiemdziesięciu sześciu ewangelików, bez katolików; jako parafię katolick…