Gniewinko — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Gniewinko (po niemiecku Gnewinke) było dawną wsią majątkową — najpierw rycerskim majątkiem (Rittergut), potem majoratem — w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Około 1912 roku Meyers Gazetteer naliczył tu około 90 mieszkańców. 🔴 Majorat, który przesądził o losach wsi, ufundowali Rexinowie w 1756 roku, ale dzień nie jest pewny: Cramer przytacza dokument z 2 sierpnia tego roku, którym z dóbr Salino, Salinko, Gniewino, Gniewinko, Wódka, Damerkowo Małe i Świchowo utworzono rodzinny fideikomis, natomiast Mariusz Drzewiecki podaje przy tym samym majoracie 12 sierpnia. Po Rexinach majątek przeszedł między innymi do von Pircha. Wieś była w całości ewangelicka: spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku, na stronie 190 pod pozycją 86, zapisał w niej 86 ewangelików i ani jednego katolika; jako parafię katolicką wymienia — nominalnie, przy pustej rubryce — Lębork. Kościelnie Gniewinko przez stulecia należało jednak nie do Gniewina, lecz do Osiek: tak wymienia je opis ziemi lęborskiej sporządzony w maju 1658 roku przez komisarza Wedigego von Bonina, w wykazie wsi kościoła osieckiego. Dopiero w 1889 roku, po wizytacji generalnej z 1887 roku, odłączono Gniewinko wraz z Bychowem, Toliszczkiem i Perlinem Wielkim i Małym do parafii w Gniewinie — Ernst Müller notuje to na stronie 257 swojego spisu duchownych pomorskich. Własnej świątyni ani kaplicy wieś nie miała; jedynym miejscem ewangelickim był cmentarz, założony pod koniec XIX wieku. Po …