Ciekocino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Ciekocino — po niemiecku Zackenzin, w źródłach z 1437 roku Zakonczyno — należało do 1945 roku do powiatu lęborskiego (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Wieś lokowano przywilejem z 24 czerwca 1362 roku na prawie chełmińskim, na 37 łanach, z czterech wolnych od czynszu; w 1437 roku liczono ich 23. Długo była wsią skarbową, w 1658 roku przeszła do Krokowskich z Osiek i została przy nich do 1804 roku, potem do von Jasmundów. Cramer notuje Gneomara Reinholda von Krockow, w 1731 roku kapitana oraz sędziego grodzkiego i ziemskiego, dziedzicznego pana na Zackenzin, Uhlingen i Osiekach. Była to wieś ewangelicka niemal bez wyjątku: w 1925 roku do tego wyznania przyznawało się 419 spośród 441 mieszkańców, a spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku zastał tu 138 ewangelików i ani jednego katolika. 📌 Drugi wiersz tej samej nazwy w spisie, z 216 ewangelikami, to obszar dworski — w atlasie ma on własny wpis jako Ciekocinko. Własną parafię Ciekocino dostało późno. Wcześniej należało — jako Zakęciny — do rozległej parafii w Osiekach, którą Fankidejski opisuje dla roku 1658 jako liczącą ponad dwadzieścia wsi, od Osiek i Sasina po Wierzchucino; Osieki biskup Wolski sprzedał w 1566 roku Ernestowi Wejherowi, a tamtejszy kościół z czasem zaginął. Po wizytacji generalnej z 1887 roku, gdy do świątyni bywało i po dwie mile drogi, utworzono w Ciekocinie wikariat — pracował tu od 1888 roku — a nowy kościół poświęcono w 1891 roku; 🔴 wyciągi ze Schultza podają dwie d…