Ciekocino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki, założony prawdopodobnie w drugiej połowie XIX wieku, leży około 0,6 kilometra na północny zachód od wsi; ewidencja konserwatorska umieszcza go w lesie, mniej więcej 300 metrów na północ od drogi do Kurowa, na działce numer 330/1. Po 1945 roku przejęła go polska ludność napływowa i uczyniła zeń cmentarz katolicki, dziś parafialny. Powiększano go wielokrotnie, tak że pierwotny układ kwater i alejek zatarł się zupełnie, a przedwojenne nagrobki rozebrano i ich fragmenty wmurowano w podstawę ogrodzenia. Ocalał jeden grób sprzed wojny, z drewnianym rzeźbionym krzyżem pod daszkiem: Lore Koops z domu Göttsch, urodzonej 14 lipca 1884 i zmarłej 28 stycznia 1938 roku; na krzyżu wyryto „Hier ruht in Frieden” („Tu spoczywa w pokoju”). W październiku 2026 roku przy ogrodzeniu leżały też betonowe obramowania dawnych mogił. Dawny kościół ewangelicki służy dziś jako rzymskokatolicki kościół filialny pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła. Ciekocino — po niemiecku Zackenzin, w źródłach z 1437 roku Zakonczyno — należało do 1945 roku do powiatu lęborskiego (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Wieś lokowano przywilejem z 24 czerwca 1362 roku na prawie chełmińskim, na 37 łanach, z których cztery wolne od czynszu otrzymał zasadźca; w 1437 roku liczono ich 23, z młynem wodnym i karczmą. W 1628 roku wymieniano ją wśród wsi urzędowych; w 1658 roku przeszła do Krokowskich z Osiek i została przy nich do 1804 roku, a potem przeszła do von Jasmund…