Frank — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Nieczynny cmentarz ewangelicki we Franku — po niemiecku *Frankenfelde* — leży w gminie Kaliska w powiecie starogardzkim. Znajduje się za ostatnimi zabudowaniami wsi, po południowej stronie szosy ze Zblewa do Czerska i dalej do Chojnic, na lekkim wyniesieniu ponad poziom drogi: zadrzewiony, widoczny z szosy na tle pól. Zajmuje 0,25 hektara, ma rzut prostokątny z wejściem na osi, a teren obiega kamienne obwałowanie; ślady kwater i ścieżek się nie zachowały. W czasach przed powstaniem parafii borzechowskiej ewangelicy z tych stron należeli do parafii w Nowych Polaszkach (Paleschken) i do Starogardu. Powstała, jak zapisał Agathon Harnoch, z prośby skierowanej wprost do Fryderyka Wilhelma III: nowo ukonstytuowana gmina dostała siedem tysięcy talarów, plac na królewskim folwarku domenalnym pod kościół, plebanię i dom szkolno-organistowski, cztery łany z częścią łąk nad Czarną Wodą oraz stały roczny dochód trzystu talarów. W jego wykazie Frank miał w tej parafii własną szkołę, a cała parafia liczyła 3141 dusz. Kościół pod patronatem królewskim, wzniesiony na wzgórzu na końcu wsi, poświęcono 7 lipca 1833 roku. Nad wejściem między dwiema wieżami dzwonnymi, połączonymi galerią, wykuto napis „Der Gottesverehrung geweihet MDCCCXXXIII”. W kościele na ołtarzu zawisł obraz Meyerheima z Wieczerzą Pańską, a ambonę ozdobiono wizerunkiem Lutra. W 1869 roku urzędowy podręcznik rejencji gdańskiej notował w *Frankenfelde* osiem budynków mieszkalnych i 107 mieszkańców, w tym 52 ewangelików i 55 …