Lisewiec — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Lisewcu służył tutejszej wspólnocie protestanckiej. Ewidencja prowadzi go jako obiekt o powierzchni 0,13 hektara, położony około dwóch kilometrów na południowy zachód od wsi. Po 1945 roku ludność ewangelicka ustąpiła, a nekropolię porzucono. Według „Dziennika Bałtyckiego” groby ewangelików przy drodze Lisewiec–Warcz rozgrabiono. Droga ta biegnie po przeciwnej stronie wsi niż punkt wskazany w ewidencji; w źródłach nie znaleziono rozstrzygnięcia, czy chodzi o ten sam cmentarz. Dziś cmentarz jest nieczynny i ujęty w ewidencji zabytków. Karta cmentarza z września 1986 roku ocenia go słowami: „Zły, zdewastowany, zachowane nieliczne groby oraz dwie płyty nagrobne”. Leżał on wtedy na terenie zadrzewionym, po wschodniej stronie drogi gruntowej do Domachowa, a granicę południową wyznaczała przecinka leśna pod linią wysokiego napięcia. Zachowało się osiem mogił ziemnych, sześć lip, w tym okaz o średnicy stu pięciu centymetrów, a podłoże było całe zarośnięte bluszczem. W 1986 roku najstarszym nagrobkiem była piaskowcowa płyta Emilii Steffens z domu Marklowskiej, zmarłej 5 listopada 1875 roku. Lisewiec (po niemiecku Lissau) to wieś na Wyżynie Gdańskiej, przed 1945 rokiem w powiecie gdańskim wyżynnym (Kreis Danziger Höhe) — do 1920 roku w Prusach Zachodnich, w latach 1920–1939 w Wolnym Mieście Gdańsku, w latach 1939–1945 w Rzeszy. Wzmiankowano ją w 1284 roku jako nadanie rycerskie księcia Mściwoja II. W osiemnastym wieku właściciele wsi, rodzina Linde (albo Linda…