Huta Górna — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Huta Górna to kaszubska wieś włościańska na Wyżynie Gdańskiej, w dzisiejszej gminie Przywidz. Osadę założono w XVII wieku — według *Słownika geograficznego* przez jezuitów. Administracyjnie należała do 1920 roku do powiatu kartuskiego, czyli Kreis Karthaus, w Prusach Zachodnich. Po 1920 roku rejon Przywidza włączono do Kreis Danziger Höhe w granicach Wolnego Miasta Gdańska, a po 1945 roku wieś znalazła się w Polsce. 📌 Przez cały czas, z którego mamy liczby, mieszkali tu w większości ewangelicy — i przybywało ich. W 1869 roku było ich 129 wobec 33 katolików, w 1885 roku już 134 wobec osiemnastu, a w spisie z 1 grudnia 1910 roku — 201 na 248 mieszkańców, przy czym wszyscy mieszkańcy podali niemiecki jako język ojczysty. Byli to ewangelicy wyznania unijnego, staropruskiego; mennonici, z którymi bywają myleni, osiedlali się na Żuławach, a nie na Wyżynie Gdańskiej. Należeli do parafii w Przywidzu, gdzie kościół ewangelicki wzniesiono w latach 1830–1832 i poświęcono w 1832 roku; katolicy chodzili do Prągowa. Po tutejszej ludności ewangelickiej został nieczynny cmentarz — jedyny ślad tej wspólnoty w krajobrazie wsi, bo własnego kościoła ani kaplicy Huta Górna nigdy nie miała. *Źródło: Gemeindelexikon für die Regierungsbezirke Allenstein, Danzig, Marienwerder, Posen, Bromberg und Oppeln, Heft II: Regierungsbezirk Danzig, Berlin 1912 (spis powszechny z 1 XII 1910).*