Huta Górna — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Po ewangelickich mieszkańcach Huty Górnej pozostał nieczynny cmentarz; w źródłach nie znaleziono kościoła ani kaplicy we wsi. Figuruje w wojewódzkiej ewidencji zabytków w wykazie gminy Przywidz; w źródłach nie znaleziono daty założenia. Gminny program opieki nad zabytkami Gminy Przywidz na lata 2023–2026 ujmuje go w gminnej ewidencji zabytków jako cmentarz ewangelicki przy ulicy Podleśnej. Huta Górna to kaszubska wieś włościańska na Wyżynie Gdańskiej, w dzisiejszej gminie Przywidz. Osadę założono w XVII wieku — według Słownika geograficznego przez jezuitów — a w XIX wieku liczyła piętnaście gburstw i dwanaście zagród na 207 hektarach. Administracyjnie do 1920 roku należała do powiatu kartuskiego (Kreis Karthaus) w Prusach Zachodnich. Po 1920 roku rejon Przywidza włączono do powiatu Wyżyny Gdańskiej (Kreis Danziger Höhe) w granicach Wolnego Miasta Gdańska, a po 1945 roku wieś znalazła się w Polsce. Urzędowy spis miejscowości rejencji gdańskiej z 1820 roku notuje 59 mieszkańców: 30 luteranów i 29 katolików. W 1869 roku ewangelików było 129 wobec 33 katolików, a w 1885 roku 134 wobec osiemnastu. Według spisu powszechnego z 1 grudnia 1910 roku wieś liczyła 248 mieszkańców, wszystkich podających niemiecki jako język ojczysty, w tym 201 wyznania ewangelickiego i 47 katolickiego. W 1820 roku do ewangelików dojeżdżano z Rheinfeldu, bo parafii w Przywidzu wtedy nie było; spis z tego roku przypisywał katolików do Żukowa. W Przywidzu parafia powstała wraz z budową tamtejszego kościoł…