Otomin — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Otomin (po niemiecku Ottomin) to dawne dobra rycerskie na Wyżynie Gdańskiej, około 9,5 kilometra od Gdańska, nad jeziorem, do którego gdańszczanie jeździli na letnie wycieczki. Przed 1920 rokiem leżał w powiecie gdańskim wyżynnym (Kreis Danziger Höhe), w rejencji gdańskiej prowincji Prusy Zachodnie, w latach 1920–1939 w granicach Wolnego Miasta Gdańska, w latach 1939–1945 w Reichsgau Danzig-Westpreußen, po 1945 roku w Polsce. Według urzędowego podręcznika rejencji gdańskiej z 1869 roku *Ottomin* z folwarkiem *Rambau* był majątkiem szlacheckim z pięcioma budynkami mieszkalnymi. Ewangelicy należeli do parafii w Lublewie Gdańskim; katolicy — do parafii w Żukowie; dzieci należały do okręgu szkolnego w Sulminie. Otomin figuruje na liście z 1667 roku wśród około osiemnastu dóbr szlacheckich Wyżyny Gdańskiej, które wedle przywilejów krzyżackich winne były dziesięcinę katolickiemu kościołowi w Świętym Wojciechu. Wkrótce po 1525 roku właściciele tych dóbr odmówili i dziesięciny, i udziału w kosztach kościoła oraz szkoły; obowiązek potwierdziły dekrety królewskie z 1609 i 1640 roku, a spór zamknął wyrok Trybunału Koronnego w Piotrkowie z 1648 roku, wydany przeciwko luterańskim dziedzicom. W dziewiętnastym wieku ciężar ten zniesiono. W wykazie wasali z lat 1774–1775 Otomin figuruje wśród dóbr 60-letniego Eduarda Friedricha von Conradiego, burmistrza Gdańska — obok Bąkowa, Jankowa i Sulmina. Według pruskich ksiąg hipotecznych te tak zwane dobra bąkowskie należały wcześniej do Adelgundy…