Otomin — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Otomin (po niemiecku Ottomin) to dawne dobra rycerskie na Wyżynie Gdańskiej, około 9,5 km od Gdańska, nad jeziorem, do którego gdańszczanie jeździli na letnie wycieczki. Przed 1920 rokiem leżał w Kreis Danziger Höhe (prowincja Prusy Zachodnie, rejencja gdańska), w latach 1920–1939 w granicach Wolnego Miasta Gdańska, w latach 1939–1945 w Reichsgau Danzig-Westpreußen, po 1945 roku w Polsce. 📌 Po stronie luterańskiej majątek stoi udokumentowany już w siedemnastym wieku. Otomin figuruje na liście z 1667 roku wśród około osiemnastu dóbr szlacheckich Wyżyny Gdańskiej, które wedle przywilejów krzyżackich winne były dziesięcinę katolickiemu kościołowi w Świętym Wojciechu. Wkrótce po 1525 roku właściciele tych dóbr odmówili i dziesięciny, i udziału w kosztach kościoła oraz szkoły; obowiązek potwierdziły dekrety królewskie z 1609 i 1640 roku, a spór zamknął wyrok Trybunału Koronnego w Piotrkowie z 1648 roku, wydany przeciwko luterańskim dziedzicom. Sam ciężar zniesiono dopiero w dziewiętnastym wieku. Wieś była nieduża i wyznaniowo mieszana: według Słownika geograficznego, z danymi z 1868 roku, razem z folwarkiem Rębowem liczyła 32 katolików i 20 ewangelików — luteran i unijnych. Ewangelicy należeli do parafii ewangelickiej w Lublewie (Löblau), katolicy do parafii w Żukowie (Zuckau). Kościół w Lublewie stał już wedle przywileju z 1349 roku, w 1562 stał się luterański i od tego roku nazwiska tamtejszych duchownych znamy w nieprzerwanym ciągu; po pożarze z 8 lipca 1683 roku odbudowano g…