Kłobuczyno — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Kłobuczyno (niemieckie Klobschin) to wieś na Kaszubach, dziś w gminie Kościerzyna, ale przed 1920 rokiem należąca do powiatu kartuskiego (Kreis Karthaus) w rejencji gdańskiej, w prowincji Prusy Zachodnie. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1184 roku, z czasów księcia Sambora I. 📌 Wojna trzynastoletnia obróciła wieś w pustkowie i pustką pozostała około stu pięćdziesięciu lat. Dopiero w 1605 roku właściciel, Maciej Knibawski, osadził tu dwadzieścia niemieckich rodzin ewangelickich z Brandenburgii i Pomorza Zachodniego, kusząc je dziesięcioletnim zwolnieniem z podatku. Z tej lokacji wzięła się ewangelicka warstwa wsi, a wraz z nią cmentarz założony w tym samym 1605 roku. Trzy stulecia później, w 1892 roku, wieś liczyła 71 Kaszubów — sześćdziesięciu katolików i jedenastu ewangelików — oraz 463 Niemców, a około 1905 roku około 594 mieszkańców. 📌 Własnego kościoła ewangelicy nie zbudowali; jedynym ich obiektem był cmentarz. Należeli do parafii ewangelickiej w Szymbarku (Schönberg) — tak podaje kolumna parafii w spisie powszechnym z 1 grudnia 1910 roku, która przypisuje do Szymbarku także Czaple, Ostrzyce, Patuły, Pierszczewo, Połęczyno i Ronty. Wcześniejszy domysł, wskazujący Kartuzy z kościołem ewangelickim z lat 1885–1887, nie ma oparcia w źródle. Katolicy należą dziś do parafii w Szymbarku, w diecezji pelplińskiej. Po 1945 roku Niemców wysiedlono, a wieś zasiedliła ludność kaszubska. Poniemiecki cmentarz odnowiono w 1993 roku i opiekuje się nim miejscowa Ochotnicza Straż Poż…