Słuchowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

⚠ Punkt tego wpisu w atlasie pochodzi z automatycznego geokodowania nazwy wsi i wskazuje środek Słuchowa, nie opisywany cmentarz. Sam cmentarz poewangelicki leży na pograniczu Słuchowa i Wierzchucina — to przydrożna nekropolia z połowy XIX wieku, około kilometra na zachód od zabudowy Wierzchucina, przy szosie w kierunku Choczewa. ⚠🔴 Obiekt ma dwie macierzyste wsie i nie jest to pomyłka: opracowania regionalne wiążą go z Wierzchucinem, ewidencja konserwatorska ze Słuchowem, a leży on na granicy obu miejscowości. 🟡 To najpewniej tłumaczy, dlaczego atlas opisuje go dwukrotnie — tutaj i pod nazwą Wierzchucino. Słuchowo (po niemiecku Schlochow, w Słowniku geograficznym Sluschow, po kaszubsku *Sëchòwò*) było dawną wsią i majątkiem rycerskim. Przed 1945 rokiem należało nie do powiatu puckiego, jak większość okolicy, lecz do lęborskiego — był to teren pomorski tuż przy granicy z Polską, bo Żarnowiec leżał już po stronie polskiej. Urząd stanu cywilnego mieścił się w Wierzchucinie. Około 1912 roku wieś liczyła 99 mieszkańców i była wyznaniowo mieszana: ewangelicy należeli do parafii w Osiekach, katolicy zaś 🟡 według Słownika geograficznego do parafii w Górze, według późniejszych opracowań w Żarnowcu. Własnego kościoła Słuchowo nie miało. 🔴 Na cmentarzu stoi pomnik poległych w pierwszej wojnie światowej, wzniesiony staraniem *Wierschutziner Krieger Verein* i poświęcony 24 lipca 1927 roku przez pastora Kurta Reicha z Żarnowca. Bryłę tworzy kilkanaście warstw kamienia polnego, zwieńczon…