Kulice — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Kulice, po niemiecku Kulitz, to kociewska wieś nad Wierzycą. Do 1945 roku należała do powiatu tczewskiego (Kreis Dirschau), a przed reformą powiatową z 1887 roku — do starogardzkiego (Kreis Preußisch Stargard), w rejencji gdańskiej i prowincji Prusy Zachodnie; w latach 1920–1939 leżała w granicach Drugiej Rzeczypospolitej. Wieś wyrosła z gospodarki cystersów pelplińskich, a po kasacie klasztoru przejął ją skarb pruski i oddawał w dzierżawę kolejnym gospodarzom. Ludność pozostała polska i katolicka. Na 263 mieszkańców przypadało 225 katolików i zaledwie 38 ewangelików, a w 1921 roku — na 248 osób — 237 katolików i już tylko 11 ewangelików. 🟡 Pierwszy z tych odczytów opatrzono w atlasie rokiem 1883, choć źródło daty nie podaje. Wieś należała do katolickiej parafii Nowa Cerkiew w dekanacie gniewskim, a garstka ewangelików — do gminy ewangelickiej w Rudnie (Rauden), w superintendenturze Tczew–Starogard. Cmentarz, o którym tu mowa, nie był cmentarzem gminnym. To cmentarz rodowy z kaplicą, założony w drugiej połowie dziewiętnastego wieku przez niemieckie rody właścicieli i dzierżawców majątku — Nadolnych i Fischerów. W 1880 roku dzierżawcą był Richard Nadolny, po nim majątek objął Arnold Fischer, a w 1903 roku Marie Fischer z domu Aichile. Kaplica figuruje w krajowej ewidencji zabytków jako neogotyckie, ceglane mauzoleum grobowe rodziny Nadolnych z 1850 roku; 🔴 sam cmentarz ma odrębną kartę z 30 września 1985 roku i datowanie na drugą połowę dziewiętnastego wieku, więc obie daty …