Borowina — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Borowina w gminie Przywidz nosiła po niemiecku nazwę Bärenhütte — w spisach zapisywaną także jako Baarenhütte i Barenhütte. 📌 Formę tę niosą trzy niezależne teksty: pruski spis powszechny z 1885 roku, odczyt kolumny parafialnej spisu z 1910 roku i monografia Johna Muhla o wsiach Wyżyny Gdańskiej, która poświęca Bärenhütte osobne hasło. 🟡 Kiedy dokładnie nadano dzisiejszą nazwę polską — po 1945 roku — nie ustalono. Borowina była hutą w dawnym znaczeniu tego słowa. Muhl zalicza ją do dwunastu wsi, które dopiero w XVII i XVIII wieku wyrosły z chat wypalaczy węgla drzewnego, wapna i potażu oraz smolarzy: obok Bärenhütte są w tej grupie Niederhölle, Oberhölle, Scharshütte, Schwarzhütte, Strauchhütte, Trockenhütte, Neuendorf, Ellerbruch, Grenzacker, Ochsenkopf i Tiefental. Karczmę i wieś założono około 1750 roku: 3 grudnia 1752 roku starosta skarszewski, hrabia Mostowski, oddał karczmarzowi George'owi Seeglerowi karczmę z czterema morgami ziemi na wieczne czasy, a 2 listopada 1756 roku takim samym kontraktem obdarzył chłopów — Davida Drewsa, zapewne pierwszego sołtysa, Jakoba Nehringa i ich sąsiadów. Kataster pruski zastał tu siedemnaście łanów chełmińskich, z tego cztery zarośli i nieużytków, dziesięciu gospodarzy z sołtysem, krawca, tkacza i ośmiu komorników, a o mieszkańcach zanotował krótko: wszyscy byli wyznania protestanckiego. Przed 1920 rokiem wieś należała do powiatu kościerskiego (Kreis Berent) w prowincji Prusy Zachodnie. Po utworzeniu Wolnego Miasta Gdańska włączono j…