Miryce — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Miryce to wieś kociewska w gminie Skórcz, w powiecie starogardzkim, w województwie pomorskim. Przed 1945 rokiem leżała w Kreis Preußisch Stargard, czyli w powiecie starogardzkim rejencji gdańskiej, w prowincji Prusy Zachodnie; po 1920 roku znalazła się w granicach Drugiej Rzeczypospolitej, w województwie pomorskim, w pasie zwanym korytarzem, a w latach 1939–1945 pod okupacją niemiecką. Zachowany obiekt to niewielki cmentarz przy dawnym majątku ziemskim. Ewidencja konserwatorska powiatu starogardzkiego opisuje go pod pozycją sześćdziesiątą czwartą krótko: leży w parku przy dawnym majątku i mierzy czterdzieści metrów kwadratowych — powierzchnia kilkunastu grobów, nie wiejskiej nekropolii. 🔴 Ta sama ewidencja nie określa jego wyznania: rubryka „ewangelicki” jest przy tym wierszu pusta, a sam obiekt nazwano po prostu cmentarzem. Ewangelickość wpisu opiera się więc na charakterystyce sołectw gminy Skórcz, nie na ewidencji. 🟡 Przyjmuje się, że chowano tu niemiecką rodzinę właścicieli i pracowników folwarcznych, ale cytowane źródła tego nie potwierdzają. Na w większości polsko-katolickim Kociewiu warstwa ewangelicka wiązała się właśnie z majątkami i z ludnością niemiecką; byli to luteranie i ewangelicy unijni. Najbliższą parafią ewangelicką był Skórcz, utworzony prowizorycznie 26 grudnia 1846 roku i ostatecznie dekretem inkorporacyjnym z 9 października 1855 roku; Agathon Harnoch liczy w niej dwanaście cmentarzy ewangelickich, żadnego jednak nie wymienia z nazwy. Własnego kościoła…