Miryce — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Zachowany w Mirycach obiekt to niewielki cmentarz przy dawnym majątku ziemskim. Wojewódzka ewidencja zabytków opisuje go krótko pod pozycją sześćdziesiątą czwartą wykazu gminy Skórcz: leży w parku, przy dawnym majątku, i mierzy czterdzieści metrów kwadratowych. Ta sama ewidencja nie określa jego wyznania: rubryka „ewangelicki” jest przy tym wierszu pusta, a obiekt nazwano cmentarzem. Gminny Program Opieki nad Zabytkami Gminy Skórcz na lata 2016–2019 wymienia go w południowej części wsi, przy dawnym założeniu dworsko-folwarcznym, jako relikty cmentarza na terenie parku dworskiego, obecnie nieczytelne. W źródłach nie znaleziono informacji, kogo chowano na tym cmentarzu. Miryce to wieś kociewska w gminie Skórcz, w powiecie starogardzkim, w województwie pomorskim. Do 1920 roku leżała w powiecie starogardzkim (Kreis Preußisch Stargard) rejencji gdańskiej, w prowincji Prusy Zachodnie; po 1920 roku znalazła się w granicach Drugiej Rzeczypospolitej, w województwie pomorskim, w pasie zwanym korytarzem. W latach 1939–1945 Miryce były pod okupacją niemiecką. Najbliższą parafią ewangelicką był Skórcz, katolicką — Barłożno; tak podaje spis z 1910 roku. Parafię w Skórczu utworzono prowizorycznie 26 grudnia 1846 roku, a ostatecznie dekretem inkorporacyjnym z 9 października 1855 roku. Agathon Harnoch liczy w niej dwanaście cmentarzy ewangelickich, ale żadnego nie wymienia z nazwy. Własnego kościoła ani domu modlitwy Miryce nie miały. W wykazie gmin z 1885 roku nazwy Miritz nie ma; są w ni…