Sulęczyno — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Sulęczyno (po niemiecku Sullenschin) leżało w Kreis Karthaus, w rejencji gdańskiej prowincji Prusy Zachodnie. W tych silnie katolickich, kaszubskich stronach istniał tu zbór ewangelicki mniejszościowy, lecz w pełni zorganizowany — z własną parafią, którą spis powszechny z 1 grudnia 1885 roku wymienia pod nazwą „Sullenschin” (Gemeindelexikon, powiat Karthaus, strona 52, pozycja 125). Liczby prowadzą przez dwa stulecia. W 1780 roku naliczono tu 737 katolików i 81 akatolików, czyli niekatolików. W 1885 roku na 536 mieszkańców przypadało 409 katolików, 108 ewangelików i dziewiętnastu Żydów. W spisie z 1 grudnia 1910 roku wieś liczyła 720 osób, w tym 140 wyznania ewangelickiego i 182 mówiące po niemiecku. 📌 Wiadomo dokładnie, jak ten zbór powstawał. Parafię założono w 1863 roku, a na początku wynajęto dwa sąsiednie pokoje w domu młynarza Waltera: jeden na mieszkanie duchownego, drugi na nabożeństwa. W 1864 roku zbudowano plebanię i połowę jej przeznaczono na nabożeństwo. Kościół — murowany prostokąt z kamieni polnych, z apsydą i wieżą wysokości około stu stóp — poświęcono 10 listopada 1867 roku; dzwony 1 grudnia 1870, a organy sprawiono w 1867 roku, przy czym sześćset marek dołożył na nie pastor Hampf z Szymbarka. Tak zapisał to Agathon Harnoch w wykazie ewangelickich kościołów Prus Wschodnich i Zachodnich. Kościoła nie ma — rozebrano go w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku. Pastorówka przy ulicy Kaszubskiej przetrwała i mieści się w niej przedszkole. 📌 Został też cmen…