Sulęczyno — cmentarz ewangelicki
Sullenschin
- Zniszczony / zamknięty
- 1945
- Czy aktywny dziś
- Nie / zniszczony / nieużywany
- Powiat
- kartuski
- Typ
- Cmentarz
- Denominacja
- ewangelicka
Z Wikipedii (PL)
Cmentarz ewangelicki w Sulęczynie leży przy ulicy Szydlickiej, przy drodze na Lipusz, na działkach 354/2 i 353/2. Ewidencja zabytków ujęła go pod kartą CM.73403 i datowała na drugą połowę dziewiętnastego wieku. Jest zarośnięty, ale zachowały się na nim stele, żeliwne krzyże i kute ogrodzenia. Biała Karta konserwatorska, spisana w grudniu 1986 roku, podaje, że cmentarz zamknięto po 1945 roku. W relacji z 2026 roku nazwano go cmentarzem „w stanie opłakanym”, wymagającym opieki. Sulęczyno, po niemiecku Sullenschin, leżało w powiecie kartuskim (Kreis Karthaus), w rejencji gdańskiej prowincji Prusy Zachodnie. W dekrecie powizytacyjnym z 30 listopada 1686 roku polecono tutejszemu proboszczowi „wyznaczyć jakąś osobną część cmentarza do grzebania luteran” i zastrzeżono, by „luteranie nie byli chowani razem z katolikami”. Wizytacja z 1766 roku naliczyła w parafii 48 luteranów. Według pruskich ksiąg hipotecznych Józef Łaszewski nabył Sulęczyno wraz z Chojną, Kistowem i Zdunowicami w 1766 roku od Dionizego Dorposz-Dorpowskiego i jego żony Anny Rozalii z Jagwic. W wykazie wasali z lat 1774–1775 41-letni Józef Łaszewski mieszkał w Sulęczynie i był właścicielem kilkunastu okolicznych wsi i pustkowi. W 1780 roku naliczono tu 737 katolików i 81 akatolików, czyli niekatolików. W 1805 roku, po dziale spadku, Sulęczyno objął syn Józefa Łaszewskiego, Stefan Michał. Parafię ewangelicką założono w 1863 roku, a na początku wynajęto dwa sąsiednie pokoje w domu młynarza Waltera: jeden na mieszkanie…
Źródła zewnętrzne
- Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie) — ewidencja konserwatorska
- Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich — źródło drukowane
- Gemeindelexikon für das Königreich Preußen, spis powszechny z 1 XII 1910, Provinz Westpreußen, Kreis Karthaus — źródło drukowane
- Gemeindelexikon für die Regierungsbezirke Allenstein, Danzig, Marienwerder, Posen, Bromberg und Oppeln, Heft II: Regierungsbezirk Danzig, Berlin 1912 (spis powszechny z 1 XII 1910) — źródło drukowane
- Meyers Orts- und Verkehrs-Lexikon des Deutschen Reichs — źródło drukowane
- A. Harnoch, „Chronik und Statistik der evangelischen Kirchen in den Provinzen Ost- und Westpreussen", Neidenburg 1890 — źródło drukowane
- ks. W. Kujawski, „Repertorium ksiąg wizytacji kanonicznych biskupów kujawsko-pomorskich przechowywanych w Archiwum Diecezjalnym w Pelplinie, cz. III”, „Archiwa, Biblioteki i Muzea Kościelne” 91 (2009) — repertorium archiwalne
- „Documenta quae exstant de cultu religionis catholicae in districtibus Buetoviensi et Leoburgensi saeculo XVII restituto”, zebrał P. Panske, Fontes Towarzystwa Naukowego w Toruniu XV, Toruń 1907–1911 — edycja źródłowa
- A. Harnoch, „Chronik und Statistik der evangelischen Kirchen in den Provinzen Ost- und Westpreussen”, Neidenburg 1890, s. 426 — źródło drukowane
- M. Bär, „Der Adel und der adlige Grundbesitz in Polnisch-Preußen zur Zeit der preußischen Besitzergreifung”, Leipzig 1911, nr 212 (s. 9), nr 1224 (s. 93), nr 1225 (s. 93–94) — źródło drukowane
- Topographisch-statistisches Handbuch des Regierungs-Bezirks Danzig, Danzig 1869, s. 134–135, pozycja 418 — źródło drukowane
- „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Zachodnich 1913, s. 34 — źródło drukowane
Połączone źródła: koscioly_json
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.