Białachowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Białachowo Wielkie i Małe to dawne dobra rycerskie na Kociewiu, w powiecie starogardzkim. Przed 1920 rokiem obie wsie leżały w powiecie starogardzkim (Kreis Preußisch Stargard) w rejencji gdańskiej, w prowincji Prusy Zachodnie, w latach 1920–1939 w granicach Drugiej Rzeczypospolitej, w województwie pomorskim, a w latach 1939–1945 w Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie (Reichsgau Danzig-Westpreußen). Katolicy chodzili do kościoła świętego Michała Archanioła w Zblewie, po niemiecku Hoch Stüblau. Urzędowy spis miejscowości rejencji gdańskiej z 1820 roku notuje w Białachowie Wielkim 31 mieszkańców — 17 luteranów i 14 katolików. W tym spisie luteranów przypisano do parafii w Starogardzie Gdańskim. W Borzechowie kościół poświęcono 7 lipca 1833 roku, a przedtem — jak zapisał Harnoch — tamtejsze gminy ewangelickie należały do Starogardu. Urzędowy podręcznik rejencji gdańskiej z 1869 roku przedstawiał *Groß Bialachowo* jako majątek szlachecki z siedmioma budynkami mieszkalnymi. Mieszkańców było wtedy 94, w tym 52 ewangelików i 42 katolików. W tym podręczniku *Groß Bialachowo* należało do okręgu szkolnego w Miradowie. Spis powszechny z 1 grudnia 1885 roku (powiat starogardzki, strona 34, pozycja 79) naliczył tu 113 mieszkańców: 62 ewangelików i 51 katolików, a parafię wskazał w Borzechowie, po niemiecku Bordzichow. W Białachowie Małym na 78 mieszkańców ewangelików było wtedy dwóch, katolików 76. Obie wsie spis zalicza do obwodów dworskich, nie do gmin wiejskich. W źródłach nie znalez…