Łebunia - Cewice — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Łebunia, po niemiecku Labuhn, była wsią z majątkiem rycerskim w powiecie lęborskim, w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Leżała w wąskim pasie powiatu przylegającym do Prus Zachodnich, który Tetzner opisał jako kaszubski, wymieniając Łebunię obok Bukowiny, Popowa i Dziecielic. Miała własną parafię ewangelicką z kościołem parafialnym — pierwotnie filię Bukowiny — a należało do niej sześć miejscowości, wśród nich Cewice i Popowo oraz Occalitz i Werder, leżące już po zachodniopruskiej stronie granicy: spis z 1910 roku prowadzi obie w powiecie wejherowskim, przy parafii Labuhn w prowincji Pomorze. Sama Łebunia stała na granicy dwóch diecezji, biegnącej rzeką Łebą; Schultz zalicza ją do parafii lewobrzeżnych, podległych biskupstwu kamieńskiemu, odnotowując przy tym, że wymieniana bywa po obu stronach tej granicy. Nauczanie luterańskie sięgało tu Reformacji, ale imię pierwszego duchownego zapisano rozbieżnie: 🔴 jedne przekazy mówią o Gregoriusie Licetzkim, który osiadł we wsi w 1571 roku, Schultz podaje natomiast rok 1570 i pastora Cassiusa. Patronat był honorowy, a w 1764 roku probostwo trzymał Gallasius; do parafii należała też prywatna kaplica w Mallschütz. Obecny kościół — ceglany, neogotycki — wzniesiono w 1870 roku w miejsce starszej, zrujnowanej świątyni; dzwony odlano w tym samym roku w Bochum, organy sprowadzono w 1906 roku ze Szczecina. 📌 Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku prowadzi Łebunię w dwóch wierszach: gmina wiejska ze strony 186, spod pozycji 29, lic…