Biskupnica — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Biskupnicy, po niemiecku Bischofswalde, wojewódzka ewidencja zabytków datuje na pierwszą połowę XIX wieku. W tym samym wykazie we wsi odnotowano dwa cmentarze — ewangelicki i parafialny. Karta cmentarza z 30 września 1992 roku ocenia stan cmentarza słowami: „nagrobki zniszczone, drzewostan znacznie przerzedzony”. Cmentarz leżał w południowo-wschodniej części wsi, przy wjeździe od Chrząstowa przed torami kolejowymi, wśród pól i lasu; z ogrodzenia pozostały wtedy fundamenty muru o długości około dwustu osiemdziesięciu metrów, a przy czytelnym układzie alejowo-kwaterowym naliczono około osiemdziesięciu mogił i cztery nagrobki. Najstarszy zachowany pochodził z 1872 roku, kolejne z lat 1883, 1887 i 1924. W 1344 roku Krzyżacy ustąpili Biskupnicę — dawne Gambarzowo — arcybiskupowi gnieźnieńskiemu Jarosławowi. Biskupnica była w drugiej połowie XVI wieku wsią królewską starostwa człuchowskiego. Po 1772 roku miejscowość znalazła się w pruskim powiecie człuchowskim, w latach 1920–1938 w Marchii Granicznej Poznań–Prusy Zachodnie, a od 1 października 1938 roku w prowincji Pomorze. W Biskupnicy stał drewniany i szachulcowy kościół o konstrukcji słupowo-ramowej, zwany „kaszubskim”, z drugiej połowy XVIII wieku, pod wezwaniem Krzyża Świętego; był kościołem katolickim, filialnym wobec Człuchowa. W 1885 roku wzniesiono ewangelicki kościół neoromański z kostki granitowej. Agathon Harnoch wśród kościołów katolickich okręgu parafialnego Olszanowa wymienia Biskupnicę obok …