Biskupnica — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Biskupnica, po niemiecku Bischofswalde, była w drugiej połowie XVI wieku wsią królewską starostwa człuchowskiego. Nazwa mówi o jeszcze starszym rodowodzie: w 1344 roku Krzyżacy ustąpili tę wieś — dawne Gambarzowo — arcybiskupowi gnieźnieńskiemu, i stąd wziął się „biskupi las”. Po 1772 roku miejscowość znalazła się w pruskim powiecie człuchowskim, w latach 1920–1938 w Marchii Granicznej Poznań–Prusy Zachodnie, a od 1 października 1938 roku w prowincji Pomorze. To pogranicze katolicko-ewangelickie Borów Tucholskich, gdzie obie wspólnoty żyły w jednej wsi. 📌 Stał tu drewniany kościół szachulcowy o konstrukcji słupowo-ramowej, zwany „kaszubskim” — i rozebrano go dopiero w 1991 roku. Osiemnastowieczna budowla przetrwała więc obie wojny, wysiedlenia i cały okres powojenny, by zniknąć u progu naszych czasów. W 1885 roku wzniesiono we wsi nowy kościół ewangelicki, neoromański, z kostki granitowej. Że stały tu obok siebie dwie świątynie, potwierdza Harnoch: wśród kościołów katolickich okręgu parafialnego Olszanowa wymienia Biskupnicę obok Barkowa, Förstenau i Stegers. Wykaz gmin z tego samego 1885 roku wykazał w Biskupnicy 944 mieszkańców: 731 ewangelików, 203 katolików i dziesięcioro Żydów (strona 158, pozycja 7), a więc przewagę ewangelików niemal czterokrotną; należeli oni do parafii ewangelickiej w Olszanowie, katolicy do Człuchowa. U Harnocha Biskupnica stoi wśród szkół wspólnych dla obu wyznań w tej parafii, liczącej 4537 dusz i trzynaście cmentarzy ewangelickich. 🟡 Słownik ge…