Płonica — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Płonica, po niemiecku Platendienst, a w taryfie z 1717 roku Platendynk, zawdzięcza nazwę powinności wojskowej. W 1356 roku wielki mistrz Winrich von Kniprode nadał braciom Henningowi i Pawłowi oraz ich spadkobiercom szesnaście włók „na polu zum Platendienst” na prawie chełmińskim, w zamian za jedną służbę w lekkiej zbroi. W 1648 roku podatek z tutejszych dóbr płacił Wolszlegier, a w XVIII wieku należały one do Grabowskich; te wiadomości niesie hasło Słownika geograficznego w tomie VIII. W 1868 roku — a nie, jak dotąd zapisywano, u schyłku XIX wieku — miejscowość liczyła 65 mieszkańców: 36 katolików i 29 ewangelików. 📌 Wykaz gmin z 1 grudnia 1885 roku prowadzi Płonicę w powiecie chojnickim i w dwóch osobnych wierszach, a rozkład wyznaniowy jest w nich odwrotny. Gmina wiejska, na stronie 154 pod pozycją 60, w odczycie frakturowym „Platerndienst”, liczyła 26 mieszkańców w trzech domach, w tym szesnastu katolików i dziesięciu ewangelików. Obwód dworski, na stronie 156 pod pozycją 109, w odczycie „Platenbienß”, liczył 53 mieszkańców w sześciu domach, w tym 50 ewangelików i trzech katolików. Ewangelicka część miejscowości skupiała się więc przy folwarku, a obraz z 1868 roku dotyczy innej jednostki niż każdy z tych wierszy z osobna. 🔴 Przynależność parafialna wymaga przy tym poprawki. Oba wiersze podają zgodnie parafię ewangelicką w Starym Gronowie, po niemiecku Grunau, i katolicką w Człuchowie — obie w sąsiednim powiecie człuchowskim. Zapisywana dotąd przynależność tutejszych ew…