Czarnoszyce — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Czarnoszyce, po niemiecku Bergelau, przed 1772 rokiem nosiły nazwę Czarnice od szlacheckiej rodziny Czarnickich. Była to kaszubska wieś dawnego starostwa człuchowskiego, po pierwszym rozbiorze włączona do pruskiego powiatu człuchowskiego w Prusach Zachodnich; w latach 1920–1938 należała do Marchii Granicznej Poznań–Prusy Zachodnie z rejencją w Pile, a od 1938 roku do prowincji Pomorze. Około 1700 roku liczyła około pięćdziesięciu mieszkańców w pięciu ubogich rodzinach szlacheckich; działał tu młyn, który trzymał Johan Remus. Wykaz gmin z 1 grudnia 1885 roku wykazał w Czarnoszycach 258 mieszkańców, w tym 190 katolików i 68 ewangelików (strona 162, pozycja 87) — wieś była więc katolicka z niewielką, ale własną mniejszością ewangelicką. 📌 Ten sam wiersz zamyka pytanie o parafię, którego opis dotąd nie rozstrzygał: ewangelicy należeli do Chojnic, po niemiecku Könitz — potwierdza to i Harnoch, u którego parafia chojnicka liczyła 8790 dusz. Wiersz stoi przy tym w dziale obwodów dworskich, co zgadza się z owymi pięcioma ubogimi rodzinami szlacheckimi. Po tutejszych ewangelikach został cmentarz z nagrobkami i krzyżami. Własnego kościoła ani kaplicy tu nie odnotowano; obiektem jest sam cmentarz. W dwudziestoleciu międzywojennym Czarnoszyce leżały tuż przy granicy polsko-niemieckiej. Działał tu niemiecki urząd celny z mieszkaniami dla celników, czynny do 1 września 1939 roku. *Źródło: Gemeindelexikon für die Provinz Westpreussen: auf Grund der Materialien der Volkszählung vom 1. De…