Czarnoszyce — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Po ewangelikach z Czarnoszyc, po niemiecku Bergelau, został we wsi cmentarz z nagrobkami i krzyżami. Aleksander Klemp (1994, s. 208) notuje: „Ok. 1653 r. zbór ewangelicki. Pastor nieznany”, a na s. 127 wymienia Czarnoszyce wśród osad szlacheckich, w których w pierwszej połowie XVII wieku znajdowały się zbory luterańskie. Inwentarz zabytków sztuki powiatów chojnickiego i człuchowskiego z 1887 roku, który wylicza dwadzieścia jeden kościołów ewangelickich powiatu człuchowskiego, Czarnoszyc wśród nich nie wymienia. Ksiądz Panske zalicza natomiast tutejsze dobra — pod polską nazwą Czarnice — do majątków ziemskich, na których zbory luterskie powstały, jak pisze, „na świeżym korzeniu”. Czarnoszyce przed 1772 rokiem nosiły nazwę Czarnice, wywodzoną od szlacheckiej rodziny Czarnickich. Około 1700 roku wieś liczyła mniej więcej pięćdziesięciu mieszkańców w pięciu ubogich rodzinach szlacheckich; działał tu młyn, który trzymał Johan Remus. Według pruskich ksiąg hipotecznych Czarnoszyce były wsią drobnej szlachty, podzieloną na sześć działów; ich właścicielami w XVIII wieku byli Janta-Lipińscy, Czarniccy i od 1770 roku Maciej Janta-Połczyński, Labanka-Czarniccy, Grabowscy, Boguszowie i Orlikowscy. Była to kaszubska wieś dawnego starostwa człuchowskiego, po pierwszym rozbiorze włączona do pruskiego powiatu człuchowskiego w Prusach Zachodnich; w latach 1920–1938 należała do Marchii Granicznej Poznań–Prusy Zachodnie z rejencją w Pile, a od 1938 roku do prowincji Pomorze, nadal w rejencji pi…