Polniczka — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Polniczka, po niemiecku Adlig Pollnitz, po kaszubsku Szlacheckô Pòlnicô, powstała z podziału Polnicy po 1414 roku na część zakonną i szlachecką. Pozostała wsią folwarczną. W źródłach nie znaleziono kościoła w Polniczce; po tutejszej wspólnocie ewangelickiej został cmentarz. Gminna ewidencja zabytków wymienia go pod pozycją 113 jako ewangelicki. W źródłach nie znaleziono daty jego założenia: ewidencja notuje go samą nazwą, bez datowania, a hasło Słownika geograficznego o Polenicy cmentarza nie wymienia. Według pruskich ksiąg hipotecznych Polniczka (Adlig Pollnitz) należała do Piotra Augustyna Lehwald-Powalskiego, a od 1768 roku do Aleksandra Wysockiego. W wykazie wasali z 1774 roku dziedzicem mieszkającym w Polniczce jest 45-letni Adam Wysocki z synami Krzysztofem (17 lat), Aleksandrem (15 lat) i Józefem (dziewięć lat). Spis z 1868 roku wykazał tu 55 mieszkańców, w tym 37 ewangelików i 18 katolików, przy trzech domach i trzynastu budynkach. W 1868 roku dobra liczyły niespełna 367 hektarów, a czysty dochód z gruntu wynosił 835 marek. Wykaz gmin sporządzony po spisie powszechnym z 1 grudnia 1885 roku wymienia Polniczkę wśród obwodów dworskich powiatu, na stronie 164 pod pozycją 126 jako „Pollnitz, adlig”. Naliczono w niej 69 mieszkańców, 34 mężczyzn i 35 kobiet, w pięciu domach i jedenastu gospodarstwach domowych. W obwodzie było 366 hektarów. W 1885 roku ewangelików było 13, a katolików 56. Ewangelicy należeli do parafii w Człuchowie, odległej o jedenaście kilometrów; ten sa…