Bięcino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Bięcino, po niemiecku Benzin, leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Wieś wzmiankowano w 1499 roku jako Bentzin, a od 1686 do 1945 roku była majątkiem rodu von Puttkamer. Ludność, niemal wyłącznie ewangelicka i luterańska, należała do parafii w Damnie, po niemiecku Dammen, w obwodzie kościelnym Słupsk-Stare Miasto; własnego kościoła ani kaplicy w Bięcinie nie było, jedynie cmentarz. 📌 Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku prowadzi wieś w dwóch wierszach: gmina wiejska liczyła 208 ewangelików, ani jednego katolika i troje Żydów (strona 168, pozycja 9), a obwód dworski jeszcze 154 ewangelików (strona 176, pozycja 165). ⚠ Podawana dotąd liczba 362 ewangelików jest sumą obu wierszy — a więc naszym działaniem, nie odczytem; obie jednostki podano tu osobno. W 1939 roku wieś liczyła około 420 mieszkańców. Nekropolia leży w północnej części wsi, przy leśnej drodze ku Kukowu i Żoruchowu. Założono ją na planie kwadratu; dziś granice są zatarte, a to, co zostało, otacza bukowy starodrzew. Pruska mapa topograficzna 1:25 000 z lat 1889 i 1891 pokazuje cmentarz ogrodzony kamiennym wałem, a w jego części południowo-zachodniej kaplicę albo większy murowany grobowiec. 📌 Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego naliczyła tu w 2013 roku cztery zachowane nagrobki; wykaz portalu cmentarzy powiatu słupskiego wymienia ponadto 43 granitowe cokoły pod krzyże żeliwne i fragment krzyża drewnianego, a zdjęcie z 1995 roku pokazuje drewniany krzyż wyznaczający …