Bięcino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Bięcinie leży w północnej części wsi, po prawej stronie leśnego traktu ku Kukowu i Żoruchowu. Założono go na planie kwadratu; dziś granice są zatarte, a to, co zostało, otacza bukowy starodrzew. Pruska mapa topograficzna 1:25 000 z lat 1889 i 1891 pokazuje cmentarz ogrodzony kamiennym wałem, a w jego części południowo-zachodniej kaplicę albo większy murowany grobowiec. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego naliczyła tu w 2013 roku cztery zachowane nagrobki, a zdjęcie z 1995 roku pokazuje drewniany krzyż wyznaczający ziemną mogiłę. Portal cmentarzy powiatu słupskiego wymienia ponadto 43 granitowe cokoły pod krzyże żeliwne, cztery fragmenty rozbitych nagrobków i fragment krzyża drewnianego, a z pochowanych zna z nazwiska jednego: Leo Zaddacha, zabitego 10 marca 1945 roku przez żołnierza radzieckiego. Cmentarz jest nieczynny. W 1784 roku Bięcino liczyło dziewięć dymów i leżało w synodzie słupskim. Bięcino, po niemiecku Benzin, leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Wieś, wzmiankowana w 1499 roku jako Bentzin, od 1686 do 1945 roku była majątkiem rodu von Puttkamer. Ludność, niemal wyłącznie ewangelicka, należała do parafii w Damnie, po niemiecku Dammen, w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto; własnego kościoła ani kaplicy w Bięcinie nie było. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku ujmuje wieś w dwóch pozycjach: gmina wiejska liczyła 208 ewangelików i troje Żydów, katolików nie zapisano, a obwód dworski — 154 e…