Reblino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Reblino, po niemiecku Reblin, było dawną wsią chłopsko-majątkową około jedenastu kilometrów na południowy zachód od Słupska, wzmiankowaną od 1500 roku jako lenno rodu von Massow. Po nim gospodarowali tu kolejno między innymi von Belowowie, von Puttkamerowie i von Gottbergowie, a od 1897 roku von Zitzewitzowie — ostatnim przed wojną był Henning von Zitzewitz. Do 1945 roku wieś leżała w powiecie sławieńskim, w okręgu Reddentin w rejencji koszalińskiej, a do powiatu słupskiego weszła dopiero po wojnie; potwierdza to spis z 1895 roku, który prowadzi Reblino w dwóch wierszach — ze 134 i 194 ewangelikami. Ludność była ewangelicka, a sama wieś filią parafii w Zębowie; w Reblinie własnej świątyni nie postawiono nigdy. 📌 Müller wymienia Reblin wśród sześciu miejscowości parafii Symbow i notuje, że parafia należała dawniej do synodu darłowskiego, a zarządzeniem królewskiej rejencji w Koszalinie z 2 listopada 1814 roku została przyłączona do synodu Słupsk-Miasto; prawo patronatu przeszło z Zębowa na właścicieli Redęcina i Sycewic, panowie na Reblinie nie mieli w nim udziału. Zębowski kościół służył ewangelikom od 1535 do 1945 roku. 📌 Zachował się natomiast cmentarz rodowy właścicieli — von Zitzewitzów — założony w XIX wieku w północnej części wsi, za torami kolejowymi, po zachodniej stronie drogi wytyczonej na osi założenia pałacowo-parkowego. Monografia cmentarzy powiatu słupskiego zaznacza, że było to jedyne miejsce grzebalne, jakie w Reblinie urządzono. ⚠ Zostało z niego niewiele.…