Damno — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Damno, po niemiecku Dammen, było siedzibą parafii ewangelickiej od pierwszego pokolenia po Reformacji aż do 1945 roku, w synodzie Słupsk-Stare Miasto. 📌 Spis duchownych Pomorza Müllera otwiera listę tutejszych pastorów Michałem Zelackiem, ordynowanym w 1563 roku i sprawującym urząd jeszcze w 1612. Parafia skupiała mieszkańców kilkunastu okolicznych wsi i w 1924 roku liczyła 4674 wiernych. 📌 Kazania w mowie miejscowej głoszono tu jeszcze u schyłku XVIII wieku. Wobeser wyliczał Damno około 1778 roku wśród parafii powiatu słupskiego, gdzie obok niemieckiego mówiono „mową będącą złą polszczyzną”; Tetzner, który nazywa ją kaszubską, kładzie koniec tych kazań w Damnie około 1795 roku, a z opisów parafii znana jest data 1796. Do dziewiętnastowiecznego kościoła przeszły przedmioty starsze od niego — Tetzner odnotował, że trzeci ze starych dzwonów nosił napis „int iar na der bort christi 1546”. 📌 Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku notuje Damno w dwóch osobnych wierszach — i nie jest to zagadka, lecz zwykły podział spisowy: gmina wiejska liczyła 152 ewangelików i pięcioro Żydów (strona 168, pozycja 16), a obwód dworski 299 ewangelików i dwóch katolików (strona 176, pozycja 174). Razem daje to 451 ewangelików. We wsi działały dwa cmentarze ewangelickie. Ten, którego dotyczy niniejszy wpis, jest cmentarzem przykościelnym: leży na wzgórzu w centrum miejscowości, gdzie kościół stał już w XV wieku, otacza go kamienny mur, a wzgórze zajmuje dziś późniejsza, dziewiętnastowieczna świątyn…