Damno — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Damno (niem. Dammen) od czasów Reformacji aż do 1945 r. było siedzibą parafii ewangelickiej w synodzie Słupsk-Stare Miasto, skupiającej mieszkańców kilkunastu okolicznych wsi – w 1924 r. liczyła ona 4674 wiernych, a kazania po polsku głoszono tu jeszcze w 1796 r. We wsi działały dwa cmentarze ewangelickie. Pierwszy, przykościelny, leżał na wzgórzu w centrum miejscowości, gdzie kościół stał już w XV w.; otacza go kamienny mur i sąsiaduje z dziewiętnastowieczną świątynią. Drugi, parafialny, założono w 2. połowie XIX w. na północ od Damna; po 1945 r. powiększono go i ogrodzono, a do dziś zachował częściowo pierwotny układ kwater oraz cenny starodrzew. Po wojnie kościół przejęli rzymscy katolicy, lecz miejscowi ewangelicy – którzy jeszcze w 1957 r. tworzyli najliczniejszy w powiecie słupskim zbór niepolski liczący 550 osób – współużytkowali świątynię przez kolejne lata, a pamięć o ich dziedzictwie przetrwała w tutejszych nekropoliach.