Barcino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz wiejski w Barcinie leży w lesie, na północny wschód od ostatnich zabudowań, przy drodze do Kotłowa. Był to jeden z dwóch cmentarzy wsi. Drugi, przykościelny, otacza świątynię stojącą na wyniesieniu pośrodku wsi; nie zachowały się na nim żadne kamienie nagrobne. Cmentarz przykościelny w całości wzmocniono kamiennymi ścianami oporowymi, które pełnią zarazem funkcję ogrodzenia. Źródła kartograficzne pokazują go jako prostokąt rozpięty między dwiema drogami, z alejką odchodzącą od ich skrzyżowania i prowadzącą do wejścia od strony zachodniej; pośrodku stała kaplica, a całość podkreślał wał. Udokumentowano tu 23 miejsca pochówku sprzed 1945 roku. Dziś granice się zatarły i nie ma śladów kwater ani grobów sprzed wojny. We wschodniej części leży kwatera 16 grobów pierwszych polskich mieszkańców wsi, a ostatni udokumentowany pochówek odbył się w lutym 1961 roku. Barcino, po niemiecku Bartin, było do 1945 roku wsią z majątkiem w powiecie miasteckim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Barcino było siedzibą samodzielnej parafii, do której należały także Barwino, Bronowo, Obłęże, Osieki, Żelice, a później Korzybie. Kościół zachował się do dziś: murowany, późnogotycki, wzniesiony zapewne w drugiej połowie XVI wieku, z wieżą z XVII wieku i rozbudową z lat 1864–1865, a w środku z barokowym ołtarzem Jakoba Laue z drugiej połowy XVII wieku. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku kościół w Barcinie był kościołem parafialnym (macierzystym) pod patro…