Barcino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Barcino, po niemiecku Bartin, było do 1945 roku wsią z majątkiem w powiecie miasteckim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Mieszkali tu w większości ewangelicy, a wieś była zarazem siedzibą samodzielnej parafii, do której należały między innymi Barwino, Bronowo, Obłęże, Osieki, Żelice i Korzybie. Kościół zachował się do dziś: murowany, późnogotycki, budowany od około 1550 roku, z wieżą z XVII wieku i rozbudową z lat 1864–1865, a w środku z barokowym ołtarzem Jakoba Laue z drugiej połowy XVII wieku. Patronat sprawowali kolejno von Massowowie do 1822 roku, von Puttkamerowie do 1893 i Beckerowie; ostatnim pastorem ewangelickim był Walter Obgartel, w latach 1929–1945. Po 1945 roku świątynię przejęli katolicy i utworzyli przy niej parafię świętej Anny. 📌 Cmentarze były w Barcinie dwa i monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego opisuje je osobno. Przykościelny, wokół świątyni stojącej na wyniesieniu pośrodku wsi, nie zachował żadnych kamieni nagrobnych; cały jego teren wzmocniono kamiennymi ścianami oporowymi, które pełnią zarazem funkcję ogrodzenia. Drugi leży w lesie, na północny wschód od ostatnich zabudowań, przy drodze do Kotłowa. ⚠ Ten wpis dotyczy właśnie tego drugiego — dotąd oba bywały zlewane w jeden. 📌 Jak wyglądał cmentarz leśny, wiadomo już tylko z map. Źródła kartograficzne pokazują go jako prostokąt rozpięty między dwiema drogami, z alejką odchodzącą od ich skrzyżowania i prowadzącą do wejścia od strony zachodniej; pośrodku stała kaplica, a całość…