Borzęcino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Borzęcino, do 1945 roku Bornzin, leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze; dziś należy do gminy Dębnica Kaszubska. Mieszkali tu prawie sami ewangelicy — w 1925 roku na 344 mieszkańców przypadało zaledwie czworo katolików, którzy 🟡 należeli zapewne do parafii w Słupsku. Własnego kościoła wieś nie miała: podlegała parafii w Dobieszewie, po niemiecku Groß Dübsow, w okręgu Słupsk-Stare Miasto, a tamtejszy kościół macierzysty, ryglowy, wzniesiono w 1815 roku. 📌 Pozorna zagadka — 80 osób w 1895 roku wobec 344 w 1925 — bierze się z podziału spisowego. Spis z 2 grudnia 1895 roku prowadzi Borzęcino w dwóch wierszach: gmina wiejska liczyła 80 ewangelików i ani jednego katolika (strona 168, pozycja 11), a obwód dworski jeszcze 268 ewangelików i jednego katolika (strona 176, pozycja 169). Razem daje to 348 mieszkańców — liczbę bliską tej z 1925 roku. Cmentarzy było trzy, z różnych okresów. Najstarszy, rodowy cmentarz Heydebrecków, przyjął ostatni pochówek w maju 1935 roku. Był też stary cmentarz wiejski z murowanym cmentarzem dworskim rodu von Zitzewitz, właścicieli majątku od 1841 do 1945 roku, oraz nowy cmentarz założony poza wsią, w zadrzewieniu. 📌 Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego opisuje jednak tylko jeden z nich, i to szczegółowo: duże założenie na planie prostokąta w zachodniej części wsi, obsadzone wokół świerkami. Z dawnej świetności niewiele zostało — teren oczyszczono z większości nagrobków, ale odsłonięta ziemia zachowała ślad pr…