Bronowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Bronowo, po niemiecku Brünnow, było wsią z majątkiem w powiecie miasteckim, w rejencji koszalińskiej na Pomorzu. Tutejsi ewangelicy należeli do parafii w Barcinie; własnego kościoła parafialnego wieś nie miała. Miała za to własny cmentarz ewangelicki z kaplicą cmentarną, po której dziś zostały fundamenty, i chowała na nim swoich zmarłych do 1945 roku. 🟡 Przynależność tej parafii do synodu sławieńskiego przeczy jednak Müllerowi i naszemu własnemu wpisowi o Kołczygłowach — sprawa do rozstrzygnięcia. Majątek często zmieniał ręce: rodzina von Below sprzedała go w 1840 roku, potem przechodził przez Hemptenmacherów i Johnów, aż w 1933 roku rozparcelowała go powiatowa spółdzielnia osadnicza. Wieś rosła — w 1885 roku liczyła 121 mieszkańców, w 1939 już 436 w samej gminie wiejskiej. Na początku marca 1945 roku wieś zajęła Armia Czerwona, a ludność niemiecką wysiedlono, w większości w 1947 roku. 🔴 Opis mówił dotąd o cmentarzu uporządkowanym staraniem mieszkańców, z wydobytymi nagrobkami i tablicą pamiątkową — tego nie potwierdza żadne ze źródeł rekordu, a cytowana w nim monografia z 2013 roku opisuje cmentarz jako opuszczony. Nie ma też oparcia sama kaplica cmentarna. *Źródła: Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie); K. Mazurkiewicz-Palacz, Dawne cmentarze w powiecie słupskim (2013).*