Dębnica Kaszubska — cmentarz parafialny (ewangelicki)

Z Wikipedii (PL)

Dębnica Kaszubska, do 1945 roku Rathsdamnitz, miała dwa cmentarze: przykościelny, wokół kościoła w centrum wsi, i ten — parafialny. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego opisuje go jako założenie czterokwaterowe z kaplicą cmentarną, urządzone w północnej części wsi, przy drodze głównej. Cmentarz służy do dziś mieszkańcom Dębnicy i okolic. Jeszcze niedawno można było na nim rozpoznać miejsca zagospodarowane nagrobkami sprzed 1945 roku. U wejścia zachowała się ceglana kaplica o prostej bryle i oszczędnym detalu architektonicznym; na zdjęciu z 1995 roku widać za nią jakby drugą bramę, z polskim napisem „Spoczywaj w pokoju”. W 1784 roku Dębnica należała do dóbr miasta Słupska i leżała półtorej mili na południe-południowy wschód od niego, między wzgórzami i lasami, przy trakcie do Bytowa. Przy dwóch folwarkach mieszkali pastor, zakrystian i kolon pastora, pięciu gospodarzy, trzech zagrodników i dwóch chałupników-budników; była papiernia napędzana wodą Skotawy (Schottow), młyn wodny i karczma — wszystkie na czynszu dziedzicznym — a także tartak, kuźnia i torfowisko; razem 26 dymów. Kościół był macierzysty w synodzie słupskim; jego filią był dom modlitwy w Podwilczynie, a należał do niego także miejski las Loitz. Brüggemann dodaje, że część wsi kupili w 1485 roku razem z magistratem także „die Vorsteher des Hauses des heil. Geistes daselbst” — przełożeni słupskiego Domu Świętego Ducha. Wieś była od 1517 roku w całości własnością rady miejskiej Słupska. Kościół wzniesiono…