Kobylnica — cmentarz ewangelicki przy kościele

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz przykościelny w Kobylnicy, po niemiecku Kublitz, jest najstarszym z trzech tutejszych. Założono go w XVII wieku w centrum wsi, na owalnym kopcu; stanowi bezpośrednie otoczenie świątyni. Na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku stał na nim żeliwny krzyż nagrobny z 1846 roku; dziś dawny układ nekropolii jest całkowicie zatarty — nie przetrwały ani nagrobki, ani krzyże. Karl-Heinz Pagel podaje, że kryptę rodu von Puttkamer umieszczono pod ołtarzem, nad którym znajdowała się ambona, a samo miejsce pochówku otaczała prosta drewniana krata. Kobylnica była pierwotnie filią słupskiego kościoła Mariackiego, którego diakoni sprawowali tu opiekę duszpasterską. W 1612 roku księżna Erdmuta ustanowiła w Kobylnicy samodzielną parafię ewangelicką. Po śmierci pastora Johanna Drenckhana — według Müllera prawdopodobnie w 1702 roku — Kobylnicę połączono z kościołem zamkowym w Słupsku. W 1784 roku Kobylnica leżała ćwierć mili na zachód-południowy zachód od Słupska, przy trakcie do Miastka, i była podzielona między króla i szlachtę. W części królewskiej mieszkało 13 gospodarzy, z których czterech osadzono na rozparcelowanym folwarku, oraz 10 chałupników-budników — razem 23 dymy; część szlachecka liczyła 13 dymów. Strumień płynący przez wieś napędzał młyn, który należał do miasta Słupska. Kościół, pod patronatem króla, był filią kościoła zamkowego w Słupsku; należały do niego Widzino (Veddin) i owczarnia Bolesławice (Ulrichsfelde). Spis parafii pomorskich z 1932 rok…