Łeba — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Dawny cmentarz ewangelicki leży przy ulicy Parkowej w Łebie (po niemiecku Leba), mieście nad Bałtykiem, które przed 1945 rokiem należało do powiatu lęborskiego w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Do dziś zachowały się fragmenty muru i przewrócone elementy nagrobków. Z inicjatywy Związku Byłych Łebian (Bund der Lebaer) i władz miasta 23 maja 1993 roku poświęcono na tym miejscu kamień z napisem „Pamięci Gminy Ewangelickiej” w czterech językach: kaszubskim, niemieckim, polskim i łacińskim. Cmentarz pochodził z XIX wieku i był niewielki — na początku XX wieku brakowało na nim wolnych miejsc. Osobnym obiektem jest leśny cmentarz ewangelicki o powierzchni 0,37 hektara, zachowany między Łebą a Rąbką, na terenie Słowińskiego Parku Narodowego. Łeba miała własną parafię ewangelicką z kościołem w mieście, a do niej należały filia w Sarbsku oraz Nowęcin, Szczenurze, Ulinia i Bargędzino. Ernst Müller wylicza piętnastu tutejszych pastorów; najwcześniejszy odnotowany urzędował podczas wizytacji 23 stycznia 1560 roku, a Gregorius Bunck występuje w dokumencie z 1590 roku jako pierwszy duchowny przy nowo wzniesionym kościele. Katolicy z Łeby należeli do najbliższej parafii swojego wyznania, w Lęborku. Miasto liczyło według spisu powszechnego z 2 grudnia 1895 roku 1872 ewangelików, 19 katolików i 10 Żydów, a leksykon Meyersa podaje według spisu z 1910 roku 1972 mieszkańców. Spis parafii pomorskich z 1932 roku wymienia miasto jako siedzibę parafii i podaje 4000 dusz oraz gminę kościelną…