Lubowidz — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Lubowidzu — po niemiecku Luggewiese — w gminie Nowa Wieś Lęborska założono w 1909 roku, wraz z neogotyckim kościołem, a karta ewidencyjna Narodowego Instytutu Dziedzictwa datuje go ogólnie na XIX wiek. Służył dwóm wsiom, Lubowidzowi i Mostom, i mierzy około 70 na 20 metrów. Granice wyznaczają droga z niewielkim wałem ziemnym od północy i zachodu oraz droga dojazdowa od południa; sporą część terenu zarastają gęste krzaki, starodrzewu brak. Widać wyraźne ślady dawnych ekshumacji, połamane epitafia i kamienne schody prowadzące donikąd — śladów budowli, do której miałyby prowadzić, na cmentarzu nie ma. Groby są liczne i różnorodne, od skromnych ziemnych po rodzinne grobowce, wszystkie pozbawione elementów metalowych. Wśród nazwisk odnalezionych w 2015 roku są Karl Falk (1862–1928), właściciel, Gustav Jeschte (1904–1919), Hermann Natzke (1852–1920) i Erich Vandreike (1928–1940). Granitowa tablica rodziny Kreft upamiętnia Johanna (1849–1924), Johannę z domu Baumgardt (1854–1919) i ich syna Wilhelma (1898–1919). W tym samym roku przy pobliskim skrzyżowaniu ustawiono tablicę informacyjną. Od 1437 roku, kiedy wieś lokowano jako chłopską na prawie polskim, jej nazwa jest poświadczona w źródłach. W XVI wieku część gruntów przeszła w ręce szlachty: w 1528 roku Mikołaj Wejher otrzymał tu w lenno 7 włók. W 1779 roku na bagnie lubowidzkim wykarczowano 170 mórg łąk i pól: po 48 mórg dostały folwarki w Nowej Wsi i w Rozłazinie, resztę osadzona tam rodzina. W 1784 roku…