Grąbkowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Własnego kościoła ani kaplicy w Grąbkowie nie było; zmarłych chowano na wiejskim cmentarzu ewangelickim. Założono go na południowy wschód od zabudowań, na skraju niewielkiej połaci lasu; prowadziła do niego polna droga biegnąca wzdłuż krawędzi lasu. W 1983 roku stwierdzono, że cmentarz pozbawiono nagrobków; ich pozostałości leżą dziś złożone w kilku miejscach na jego terenie. W 1784 roku Grąbkowo liczyło 46 dymów i miało nauczyciela; do dóbr należała owczarnia Damerow, zwana też Tumbrowe, i kolonia Schönfelde, a płacono z nich 182 talary daniny. Grąbkowo, po niemiecku Grumbkow, leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Było gniazdem pomorskiego rodu von Grumbkow, wzmiankowanym od 1457 roku. W latach 1797–1804 majątek należał do generała Gebharda von Blüchera. Z kolei do 1893 roku majątek należał do rodu von Puttkamer. Mieszkańcy byli w przeważającej większości ewangelikami, luteranami z Kościoła unii staropruskiej, i należeli do parafii w Łupawie (Lupow), w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto. Müller wylicza duchownych tej parafii od Matthiasa de Corona i Thomasa Holsteniusa, ordynowanego w 1587 roku, po Karla Ernsta Emila Hoffmanna, wprowadzonego w urząd 1 października 1897. Na łupawskie probostwo pastora Johanna Georga Mattnera powołała 24 października 1787 roku owdowiała Friederike von Podewils z domu von Grumbkow. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku naliczył tu 209 ewangelików i ani jednego katolika. Grumbkow figuruje w nim tylko raz,…