Niewierowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Niewierowie założono na rozstaju dróg, na północ od zabudowań wiejskich. Był niewielki i jednokwaterowy, w kształcie kwadratu, z wejściem od strony północnej; widnieje na arkuszu Messtischblätter z 1889 roku. Dziś leży w niewielkim lesie, a zdradzają go rośliny typowe dla dawnych cmentarzy: bluszcz, barwinek, konwalie i paprocie. Nie zachowały się ani elementy nagrobków, ani zarysy grobów. Przetrwał szpaler świerków wzdłuż granicy południowej, a od wschodu, przy rozstaju, grupa brzóz — za nimi w lesie można odnaleźć granice dawnej nekropolii. W 1784 roku Niewierowo liczyło dziewięć dymów, a mieszkało tu pięciu gospodarzy. Z tych gospodarzy każdy płacił rocznie talara na słupski przytułek dla ubogich („von welchen ein jeder jährlich 1 Rthlr. an das Stolpsche Armenhaus geben muß”); kontrybucję rozliczano przy kasie własności miejskiej, nie szlacheckiej. Niewierowo, dawniej Nipnow, było wsią majątkową w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze, na północny wschód od Słupska. W 1285 roku książę Mściwój II nadał Buckow, Freist i Nipnow klasztorowi norbertanek w Słupsku; wystawa o zapomnianych cmentarzach gminy Słupsk podaje, że wieś wymieniają dokumenty w XII wieku. Po wojnie trzydziestoletniej majątek przeszedł w ręce prywatne, a w latach 1798–1801 należał do generała Blüchera. Mieszkańcy byli ewangelikami — luteranami — i należeli do parafii świętego Piotra (St. Petri) w Słupsku, w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto. Spis z 2 grudnia 1895 ro…