Głuszyno — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Głuszyno, po niemiecku Groß Gluschen, wzmiankowano w 1310 roku jako Goluskyna. Wieś leżała w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze, przechodziła przez ręce rodów von Rexin, von Grumbkow i von Somnitz, a tutejszy pałac przetrwał do dziś. Przed 1945 rokiem mieszkańcy byli niemal wyłącznie ewangelikami, luteranami z Kościoła unii staropruskiej. Własnej parafii Głuszyno nie miało: razem z 13 okolicznymi miejscowościami należało do parafii ewangelickiej w Damnie (Dammen), w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto, i tam też stał kościół parafialny. 📌 Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku prowadzi Głuszyno dwoma wierszami, bo wieś i majątek liczono osobno: w gminie wiejskiej naliczono 191 ewangelików i ani jednego katolika, w obszarze dworskim 201 ewangelików i również ani jednego katolika. Oba wiersze wskazują tę samą parafię w Damnie, a urząd stanu cywilnego i obwód urzędowy w sąsiednim Głuszynku. W 1910 roku wieś liczyła 378 mieszkańców, w 1933 roku 354, a w 1939 roku 362. 📌 Miejscowy cmentarz był zwykłym cmentarzem wiejskim. Założono go na północny zachód od zabudowań, po wschodniej stronie drogi do Dąbrówki, i rozplanowano na rzucie prostokąta; wygrodzono go kamiennym murem, z którego została już tylko podbudowa. Od zachodu i od południa teren wzdłuż granic lekko opada. Ani mapa z 1936 roku, ani dzisiejszy stan nie pozwalają wskazać, którędy prowadziło wejście główne. Wszystkie pomniki nagrobne postawione przed 1945 rokiem usunięto. Została jedna mogi…