Głuszyno — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Głuszynie założono na północny zachód od zabudowań, po wschodniej stronie drogi do Dąbrówki, i rozplanowano na rzucie prostokąta. Od zewnątrz otaczał go kamienny mur, z którego została tylko podbudowa. Od zachodu i od południa teren wzdłuż granic lekko opada. Ani mapa z 1936 roku, ani dzisiejszy stan nie pozwalają wskazać, którędy prowadziło wejście główne. Wszystkie pomniki nagrobne postawione przed 1945 rokiem usunięto. Została jedna mogiła — Joanny Wechmann, zmarłej 25 sierpnia 1945 roku, oznaczona metalowym krzyżem. Od wschodu przetrwał szczątkowy dębowy starodrzew graniczny. Głuszyno, po niemiecku Groß Gluschen, wzmiankowano w 1310 roku jako Goluskyna. Wieś leżała w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze, i przechodziła przez ręce rodów von Rexin, von Grumbkow i von Somnitz; tutejszy pałac przetrwał do dziś. W 1784 roku Głuszyno, położone przy trakcie towarowym z Berlina do Gdańska, liczyło 21 dymów i miało nauczyciela; z dóbr płacono 70 talarów daniny. Mieszkańcy należeli do parafii w Damnie (Dammen) w synodzie słupskim. Karl-Heinz Pagel podaje, że ludność wsi była ewangelicka; w 1925 roku mieszkało tu 6 katolików, czyli 1,6 procent. Własnej parafii Głuszyno nie miało: razem z 13 okolicznymi miejscowościami należało do parafii ewangelickiej w Damnie (Dammen), w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto, i tam też stał kościół parafialny. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku podaje Głuszyno w dwóch wierszach, bo wieś i majątek liczono oso…