Karzcino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz mieszkańców Karzcina leży w znacznym oddaleniu od wsi — około 900 metrów na południowy zachód, po południowej stronie drogi i linii kolejowej do Machowina — i zajmuje około 8320 metrów kwadratowych. Założono go na planie prostokąta z podziałem na dwie kwatery, dziś zatartym; zostały resztki starodrzewu. W inwentaryzacji jako najstarszy zachowany krzyż żeliwny podano krzyż z datą 1909, upamiętniający Gertrud Bergunde, zmarłą w wieku dziesięciu miesięcy. Nagrobków ocalało niewiele: zardzewiałe fragmenty żeliwnych krzyży z dwiema zachowanymi porcelanowymi tabliczkami inskrypcyjnymi, granitowe podstawy pod krzyże, granitowy obelisk oraz wnęka grobowa z czerwonej cegły, w której inwentaryzatorzy znaleźli kości pochowanych. Cmentarz jest dziś nieczynny. Karzcino — do 1945 roku Karzin — według Pagla należało w 1281 roku do kościoła świętego Piotra w Słupsku; książę Mściwój II przekazał wieś klasztorowi norbertanów w Białobokach jako uposażenie klasztoru norbertanek w Słupsku. Wieś leżała w powiecie słupskim w prowincji Pomorze. W 1490 roku książę Bogusław nadał je w lenno Hansowi Mitzlaffowi i jego braciom, razem z dwoma dworami przy Świętym Jerzym (St. Jürgen) w Słupsku. W 1784 roku Karzcino liczyło 25 dymów i miało nauczyciela. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku Karzcino, po niemiecku Carzin, należało wówczas do parafii kościoła świętego Piotra na Starym Mieście w Słupsku, w synodzie słupskim. W spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku nalicz…