Pawłówko — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Pawłówko — do 1945 roku Pagelkau, a w dokumentach Cleyne Paulow — było wsią z majątkiem rycerskim w powiecie człuchowskim (Kreis Schlochau). Pierwszy przywilej nadał tu za czasów krzyżackich komtur człuchowski Henryk Ernst, sprawujący urząd do 1344 roku: dobra otrzymali na prawie niemieckim Myrusch, Nedan i synowie Mikołaja, w zamian za trzy służby konne po cztery grzywny. Przynależność prowincjonalna zmieniała się później trzykrotnie — do lat 1919–1920 były to Prusy Zachodnie, w latach 1922–1938 Marchia Graniczna Poznań–Prusy Zachodnie, a od 1 października 1938 roku Pomorze. Powiat człuchowski był wyznaniowo mieszany; w 1910 roku ewangelicy stanowili w nim około pięćdziesiąt jeden procent mieszkańców. W samym Pawłówku przeważali wyraźniej. *Słownik geograficzny* liczy dla 1868 roku obie osady razem, dobra i wieś: 301 mieszkańców w 28 domach i 88 budynkach, z tego 251 ewangelików i 43 katolików; osobno stał młyn — 21 mieszkańców, wszyscy ewangelicy, w 3 domach i 8 budynkach. Spis z 1 grudnia 1885 roku prowadzi wieś i dobra jako dwie odrębne jednostki: w gminie wiejskiej naliczył 346 osób — 277 ewangelików, 64 katolików i pięcioro Żydów — a w obwodzie dworskim dalszych 320, wśród nich 234 ewangelików, 86 katolików i jedną osobę innego wyznania chrześcijańskiego. Meyers podaje około 1910 roku już tylko 263 mieszkańców. Własnego kościoła wieś nie miała. 📌 Ewangelicy należeli do parafii w Człuchowie — zgodnie podają to spis z 1885 roku dla obu jednostek, *Słownik geograficzny* …