Szczytno — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Szczytno, po niemiecku Ziethen, było dawnymi dobrami rycerskimi nad jeziorem Szczycieńskim, w powiecie człuchowskim. W czasach książęcych miejscowość znaczyła wiele — była stolicą osobnej kasztelanii, a na tutejszym warownym zamku zasiadali obok kasztelanów podkomorzowie, podstolowie i wojscy; później podupadła i została zwyczajną wsią. Lokował ją w 1362 roku wielki mistrz krzyżacki Winrich von Kniprode, nadając braciom Godzisławowi, Węcesławowi, Racławowi i Ottonowi dobra między dwiema Brdami oraz czterdzieści włók za rzeką, na prawie chełmińskim. Spis powszechny z 1 grudnia 1885 roku, na stronie 164 pod pozycją 143, wykazał tu 300 mieszkańców — 146 mężczyzn i 154 kobiety — w tym 222 ewangelików i 78 katolików. Blisko trzy czwarte wsi należało więc do Kościoła ewangelickiego. Spis wylicza dwadzieścia domów, ale czterdzieści sześć dymów, a więc gospodarstw domowych, i rozkłada je na cztery miejsca zamieszkania: Stare i Nowe Szczytno oraz dwa folwarki; areał wynosił 1 517 hektarów. 📌 Działała tu jednoklasowa szkoła ewangelicka — w 1887 roku uczyło się w niej 116 dzieci, liczba duża jak na wieś trzystuosobową, więc obsługiwała zapewne także sąsiednie osady. 📌 Własnej świątyni ewangelickiej wieś nie miała; ewangelicy należeli do parafii w Człuchowie. Zgodnie podają to spis z 1885 roku i Harnoch, który Szczytno wymienia wśród miejscowości szkolnych parafii człuchowskiej, obok Pawłówka, Lisewa, Zawady i Stolzenfelde. Katolicy należeli do parafii w Przechlewie, do której w 1617 r…