Słupsk-Leszczyce — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Z osady Walkmühle pozostał cmentarz, położony około kilometra na północ od niej, na brzegu Słupi. Kościoła ani kaplicy w osadzie nie było. Chowano tu między innymi rodzinę Steingräberów. Monografia cmentarzy powiatu słupskiego umieszcza cmentarz w dzisiejszym Lasku Południowym, po wschodniej stronie rzeki; był niewielki. W rzucie był pierwotnie kwadratowy i nieco wyniesiony w terenie, a wiodła do niego długa, prosta droga leśna. Dziś granic dawnego założenia nie sposób jednoznacznie odczytać. Portal cmentarzy słupskich podaje, że wejście tworzyły niegdyś dwa ceglane słupy, a teren otaczały wysokie jodły. W monografii zaznaczono, że dziś wokół nie ma starodrzewu. Według monografii rozsypane wokół żeliwne okucia świadczą, że stały tu również krzyże żeliwne. Leszczyce — dawniej Walkmühle, czyli „folusz” — były osadą foluszników nad Słupią, przy Słupsku (Stolp), w dawnym powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Do 1945 roku mieszkali tu ewangelicy, luteranie. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wymienia Walkmühle wśród osad należących do miasta Słupska. W dwóch budynkach mieszkalnych żyło wtedy 38 osób. W tym samym spisie dla całego miasta wpisano jako parafię ewangelicką Stolp. Według opisu Pomorza Brüggemanna z 1784 roku Walkmühle wcielono do kościoła świętego Piotra na słupskim Starym Mieście. 🟡 Źródła nie zgadzają się w jednym szczególe. Portal cmentarzy słupskich wymienia na cmentarzu pięć podstaw żeliwnych krzyży i dwa obeliski, monografia — k…