Obłęże — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Obłężu założono na planie prostokąta na północ od zabudowań, przy drodze głównej; granice wyznacza naturalne ukształtowanie terenu, podkreślone niewielkim wałem ziemnym. Cmentarz niemal całkowicie uprzątnięto, a ocalałe nagrobki i obramowania grobów zakopano w dole. W 1998 roku, z inicjatywy Eckharda Witta, którego ojciec pochodził z Obłęża, i przy udziale obecnych mieszkańców, cmentarz uporządkowano, a 11 sierpnia uroczyście otwarto lapidarium: półkolem ustawiono w nim głaz i siedem zachowanych nagrobków. Zajmuje ono część od strony drogi, przy wejściu głównym; stoją tam tablice i krzyże z oryginalnymi inskrypcjami obok nagrobków wykorzystanych wtórnie pod pamiątkowe napisy. Do aranżacji użyto części pomników — pozostałe, w tym kilka dobrze zachowanych, zrzucono na jedną stertę w głębi cmentarza, w jednym z narożników. Obłęże, po niemiecku Woblanse, leżało w dawnym powiecie miasteckim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze; wzmiankowane jest w 1301 roku. Wieś należała do rodu von Massow do 1862 roku, gdy Wilhelm-Franz von Massow, dziedzic majątku od 1851 roku, ją sprzedał. Przed 1945 rokiem wieś należała do parafii ewangelickiej w Barcinie (Bartin) — tam też prowadzono księgi metrykalne i tam mieściły się urząd stanu cywilnego i okręg urzędowy, a sąd w Sławnie. Własnego kościoła wieś nie miała. Wieś liczyła 193 mieszkańców w 1812 roku, a w 1939 roku — 620 osób w 166 gospodarstwach domowych. 5 marca 1945 roku mieszkańcy uciekli wozami przez Słups…