Wierzchocino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Dawny cmentarz ewangelicki w Wierzchocinie, po niemiecku Virchenzin, leży na południe od zabudowań, na niewielkim wzniesieniu (według monografii dawnych cmentarzy powiatu słupskiego możliwe, że częściowo usypanym), i był wygrodzony niewysokim kamiennym murem. Zajmuje około 3744 metrów kwadratowych i kryje kilkadziesiąt pochówków z XIX i XX wieku. Johanna Augusta Heratscha, zmarłego 21 marca, upamiętnia żeliwny krzyż z 1864 roku — najstarszy zachowany nagrobek. W 1784 roku Wierzchocino, wieś królewskiego urzędu smołdzińskiego, leżało trzy mile na północny wschód od Słupska. Obok folwarku, liczącego 772 morgi, mieszkało ośmiu gospodarzy z sołtysem, trzech zagrodników i 18 chałupników-budników — razem 25 dymów. Wieś należała do parafii w Smołdzinie (Schmolsin), a wśród chałupników byli podleśniczy i kowal. Parafia smołdzińska leżała na ziemi Słowińców, luterańskiej społeczności słowiańskiej znad jezior Gardno i Łebsko, a w samym Smołdzinie do XIX wieku rozbrzmiewały kazania i pieśni po słowińsku i kaszubsku. Franz Tetzner jeszcze w 1898 roku zaliczał Wierzchocino do wsi słowińskiego obszaru językowego. Wierzchocino było do 1945 roku wsią i siedzibą okręgu urzędowego (Amtsbezirk Virchenzin) w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Ludność była ewangelicka; w 1925 roku mieszkał tu jeden katolik. Własnego kościoła miejscowość nie miała, a jej parafia należała do okręgu kościelnego Słupsk-Stare Miasto w Kościele Unii Staropruskiej. Karl-Heinz Pagel podaje,…