Wiszno — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Wisznie leży na płaskim terenie, około 400 metrów na wschód od ostatnich zabudowań Bobrownik. Na mapach dziewiętnasto- i dwudziestowiecznych przedstawiono go jako niewielkie, ogrodzone założenie na planie kwadratu, o powierzchni około 1200 metrów kwadratowych. Cmentarz powiększono ku wschodowi, do mniej więcej 2400 metrów kwadratowych. Granicę między starszą a nowszą częścią wyznacza rząd świerków, każdy dodatkowo podkreślony wałem ziemno-kamiennym. Groby w starszej części zorientowano na osi wschód–zachód. W 1784 roku Wiszno liczyło 22 dymy; był tu młyn zwany die Weißmühle, a z dóbr płacono 68 talarów daniny przeznaczonej na pensje wiejskich nauczycieli. Wiszno leżało w synodzie słupskim. Zachowało się 30 granitowych podstaw krzyży żeliwnych, siedem betonowych obramowań mogił i nasadzenia klonów. Wśród kamiennych pozostałości nagrobków jest niewielka granitowa stela z nieczytelną inskrypcją. Ostatniego pochówku dokonano w marcu 1947 roku. Według stanu z 2014 roku cmentarz jest nieczynny, a jego południowa granica — uszkodzona. Wiszno — po niemiecku Vieschen, dawniej też Vissen — było wsią z majątkiem w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Majątkiem władały między innymi rodziny von Wobeser, von Schwerin od 1735 i von Schmude od 1752. W spisie z 2 grudnia 1895 roku zapisano tu 399 ewangelików, a w 1925 roku naliczono we wsi dwoje katolików. Wieś należała do parafii ewangelickiej w Damnie, w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Mia…