Osieki Słupskie — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Osieki Słupskie, przed 1945 rokiem Wusseken, były majątkiem rycerskim w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. 🟡 W dawnych zapisach nazwa występuje w kilku postaciach, których nie udało się sprawdzić w źródle pierwotnym: Wosseken w 1329 i 1665 roku, Wusseken w 1628, Wussecken w 1756. Dobra były lennem rodu von Bandemer; 🟡 według dostępnego zapisu do XIX wieku wieś była przysiółkiem Gąbina. Własnego kościoła ani kaplicy nie miała: nabożeństwa odprawiano w Gardnie Wielkiej (Groß Garde), a zmarłych chowano na miejscowym cmentarzu ewangelickim. Że tak było już w wieku XVII, pokazuje skarga tamtejszego pastora Christopha Bizichiusa z 10 listopada 1648 roku, że Asmus von Bandemer na Wussecken — obok Nikolausa von Winterfeld na Wintershagen — nie oddaje mu należnego rocznie mesznego z czternastu łanów. Parafia w Gardnie Wielkiej należała do okręgu kościelnego Słupsk-Stare Miasto w pomorskiej prowincji kościelnej Kościoła Unii Staropruskiej. Sama Gardna była wsią królewską w domenie Schmolsin, z patronatem władcy krajowego, a tamtejsza plebania spłonęła dwukrotnie — w 1692 roku i 27 listopada 1772 — i za każdym razem ogień zabrał akta kościelne. Leżała ona w rdzennych stronach Słowińców nad jeziorem Gardno, luterańskiej grupy słowiańskiej, której dialektu, spokrewnionego z kaszubszczyzną, używano tu jeszcze na przełomie XIX i XX wieku. *Słownik geograficzny* odnotował Osieki jako dobra rycerskie liczące 500 hektarów, z cegielnią i hodowlą bydła, a wzmiankę o …