Lubuczewo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Lubuczewie zajmuje wschodnią część wsi, po południowej stronie drogi głównej biegnącej ku Wrześciu: duże założenie na planie trapezu, o powierzchni około 6500 metrów kwadratowych, dziś czterokwaterowe, z dojściem od północy. Prowadzi do niego zachowana lipowa aleja, a granice znaczą fragmentaryczne nasadzenia świerkowe. Najstarsza jest kwatera północna; na początku XX wieku cmentarz powiększono do naturalnego uskoku terenu i wtedy właśnie pojawiły się świerki. W kwaterze północno-wschodniej najstarsze pochówki z lat osiemdziesiątych XIX wieku sąsiadują z najmłodszymi z lat sześćdziesiątych XX wieku; w południowo-wschodniej leżą powojenne groby dziecięce z lat czterdziestych. W 1784 roku Lubuczewo liczyło 20 dymów; stał tu budynek, który Brüggemann nazywa „ein Bet- oder Schulhaus” — dom modlitwy, a zarazem szkoła. Wieś była wcielona do kościoła Świętego Piotra na Starym Mieście w Słupsku, a jej grunty dzieliła granica powiatów słupskiego i sławieńskiego. Udokumentowano tu wiele żeliwnych krzyży z lat osiemdziesiątych XIX wieku, wśród nich krzyż z nagrobka dziecięcego z 1880 roku z płaskorzeźbą anioła klęczącego na chmurze, a nadto 91 granitowych podstaw pod krzyże żeliwne, osiem nagrobków w kształcie pnia drzewa i 25 fragmentów pomników. Zachowało się wiele całych nagrobków i ich fragmentów. Jeden z ostatnich pochówków odbył się w lipcu 1960 roku. W centralnej części kilka fragmentów tworzy lapidarium z głazem narzutowym i tablicą upamiętniającą, ufund…