Lubuczewo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Lubuczewo, przed 1945 rokiem Lübzow, było wsią i majątkiem rycerskim (Rittergut) w powiecie słupskim — w Landkreis Stolp, rejencja koszalińska, prowincja Pomorze. Mieszkańcy byli ewangelikami, ale kościoła we wsi nie postawiono: w XVIII wieku Lübzow przynależało do kościoła świętego Piotra w Słupsku, a do 1945 roku do parafii we Wrześciu (Freist), w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto, należącym do Kościoła Unii Staropruskiej. Katolicy podlegali parafii w Słupsku. Majątek trzymali od średniowiecza von Tessenowie, po nich między innymi von Reckowowie i von Pirchowie, a od 1924 roku Eberhard von Braunschweig. W 1925 roku wieś liczyła 321 mieszkańców, w 1939 — 308 osób w 67 gospodarstwach. Armia Czerwona weszła tu 8 marca 1945 roku, a 11 marca znaleziono zastrzelonych właściciela i pięć innych osób. Po wojnie Niemców wysiedlono, wieś dostała dzisiejszą nazwę. Cmentarz ewangelicki zajmuje wschodnią część wsi, po południowej stronie drogi głównej biegnącej ku Wrześciu: duże założenie na planie trapezu, o powierzchni około 6500 metrów kwadratowych, dziś czterokwaterowe, z dojściem od północy. Prowadzi do niego zachowana lipowa aleja, a granice znaczą fragmentaryczne nasadzenia świerkowe. Najstarsza jest kwatera północna; na początku XX wieku cmentarz powiększono do naturalnego uskoku terenu i wtedy właśnie pojawiły się świerki. W kwaterze północno-wschodniej najstarsze pochówki z lat osiemdziesiątych XIX wieku sąsiadują z najmłodszymi z lat sześćdziesiątych XX wieku, w południo…