Wolinia — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz wiejski w Wolini założono w południowej części miejscowości, wśród ówczesnych upraw i łąk. Zachowało się na nim wiele kompletnych nagrobków z inskrypcjami, głównie z lat trzydziestych i czterdziestych XX wieku; najstarszy datowany jest na 1869 rok. Licznie występuje tu naturalny kamień ze ściętą płaszczyzną frontową i wyrytą na niej inskrypcją. Przetrwało kilka drewnianych krzyży z 1945 roku. Przy wejściu stoi współczesna aranżacja z kamieniem upamiętniającym dawnych mieszkańców Wolini. Nekropolię zamknięto w latach sześćdziesiątych, choć ostatni pochówek odbył się we wrześniu 1976 roku — spoczęła tu Anna Schröder, zmarła 12 września. W 1784 roku Wolinia liczyła 82 dymy. Był tu nauczyciel, folwark Morhof z wieloma domami kolonistów, cegielnia i wapiennik, a od 1621 roku dobra miały przywilej księcia Bogusława XIV na wolny połów ryb w Łebie, z wyłączeniem połowu łososi. Mieszkańcy należeli do parafii w Stowięcinie (Stojentin) w synodzie słupskim. Wolinia, po niemiecku Wollin, w zapisach dawniejszych Wolineke i Vellin, była folwarkiem rodu von Puttkamer, poświadczonym w ich rękach co najmniej od 1457 roku. W Wolini ród von Puttkamer wzniósł reprezentacyjny dwór. W 1878 roku baron Georg von Puttkamer utracił posiadłość, a majątek przeszedł do Philippa von Braunschweig. 🟡 Jan Wild pisze, że do pierwszej połowy XX wieku Wolinia miała własny kościół ewangelicki, a w 1923 roku wieś, wcześniej podporządkowaną parafii w Stowięcinie, włączono do parafii w Cecenowie, która w…