Wolinia — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Wolinia, po niemiecku Wollin, w zapisach dawniejszych Wolineke i Vellin, była folwarkiem rodu von Puttkamer, poświadczonym w ich rękach co najmniej od 1457 roku; to oni wznieśli tu reprezentacyjny dwór. W 1878 roku baron Georg von Puttkamer utracił posiadłość, a majątek przeszedł do Filipa Georga von Braunschweig. Do pierwszej połowy XX wieku wieś miała własny kościół ewangelicki; parafię, podporządkowaną wcześniej Stowięcinu, w 1923 roku włączono do Cecenowa w synodzie Słupsk-Stare Miasto. 📌 Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku prowadzi Wolinię dwoma wierszami: gmina wiejska — pozycja 150, strona 176 — liczyła 129 ewangelików i troje Żydów, obwód dworski, pozycja 328 na stronie 184, dalszych 363 ewangelików; katolika nie było ani jednego. 🔴 Krążąca liczba 492 ewangelików jest sumą obu wierszy, a nie wartością ze źródła. Oba wskazują tę samą parafię — w Stowięcinie. 📌 Cmentarz wiejski założono w południowej części miejscowości, wśród ówczesnych upraw i łąk, i zachowało się na nim wiele kompletnych nagrobków z inskrypcjami, głównie z lat trzydziestych i czterdziestych XX wieku; najstarszy datowany jest na 1869 rok. Licznie występuje tu forma rzadko gdzie indziej tak dobrze zachowana: naturalny kamień ze ściętą płaszczyzną frontową i wyrytą na niej inskrypcją. Przetrwało też kilka drewnianych krzyży z 1945 roku. Przy wejściu stoi współczesna aranżacja z kamieniem upamiętniającym dawnych mieszkańców Wolini. Nekropolię zamknięto w latach sześćdziesiątych, choć ostatni pochówek…