Kczewo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Kczewie założono na południe od zabudowań; dziś leży przy polnej drodze rozdzielającej pola uprawne i łąki. Wiodą do niego dwie aleje — jedna obsadzona dębami, druga, skrajna, klonami. Z braku opieki pojawiły się liczne samosiewy, ale zachowało się wiele fragmentów nagrobków i czytelny pozostał układ rzędów i kwater. Formy pomników są różne: krzyże kamienne oraz żeliwne, pełne i ażurowe; większość mogił wydzielono kamiennymi ramami. Jeden z żeliwnych krzyży nosi inskrypcję z 1907 roku. Kczewo, do 1945 roku Egsow, leżało w powiecie sławieńskim w rejencji koszalińskiej, a administracyjnie w gminie Bzowo i tamtejszym okręgu urzędowym. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku Kczewo miało nauczyciela, a kościół w Słonowicach (Schlönwitz) należał do synodu sławieńskiego. W spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku zapisano tu 143 ewangelików i jednego katolika. Własnego kościoła wieś nie miała — należała do ewangelickiej parafii w Słonowicach, po niemiecku Groß Schlönwitz, w okręgu kościelnym sławieńskim Kościoła unii staropruskiej; ostatnim niemieckim duszpasterzem był pastor Otto Range. W marcu 1945 roku teren zajęła Armia Czerwona, a po wojnie wieś znalazła się w granicach Polski. Dwór rozebrano, ludność ewangelicką wysiedlono, a dzisiejsi mieszkańcy są rzymskimi katolikami i należą do parafii w Słonowicach. *Źródła: L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinter-Pomm…