Kozy — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Kozy — po niemiecku Kose, w starszych zapisach Cose i Coose, po kaszubsku Kozë — mają metrykę sięgającą przełomu XIII i XIV wieku: nazwa pojawia się jako Cosa w 1301 i Kosen w 1305 roku. Do 1945 roku wieś należała do powiatu słupskiego w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze; dopiero po wojnie znalazła się w powiecie bytowskim. Własnego kościoła Kozy nie miały. Wieś należała do parafii ewangelickiej w Mikorowie (Mickrow), w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto, a od 1913 roku samodzielną gminą kościelną stał się sąsiedni Kozin (Kosemühl). 📌 Kościół pomocniczy — szachulcowy — stał tam, według wykazu duchownych pomorskich Ernsta Müllera, od 1744 roku; 🔴 spotyka się także datę 1746, obie podawane przez opracowania tej parafii. Po 1945 roku świątynię w Kozinie przejęli katolicy, a dziś budowli już nie ma. W spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku Kozy zapisano dwoma wierszami: gmina wiejska liczyła 352 ewangelików i dwoje katolików, obszar dworski — 254 ewangelików i dziewięcioro katolików; jedni i drudzy słuchali kazań w Mikorowie. 🟡 Katolików ten spis kieruje do parafii w Lęborku, dla roku 1925, gdy było ich 59, podawana bywa parafia w Słupsku. W 1939 roku wieś liczyła 739 mieszkańców. Jeszcze w 1788 roku, przy wprowadzeniu pastora Samuela Gotthilfa Seebalda na urząd w Mikorowie, proboszcz z Nożyna wygłosił obok niemieckiej także mowę polską — jak zapisano, „um der Koeschen Leute willen”, ze względu na ludzi z Kóz. Franz Tetzner uznał ją za ostatnie polskie kazanie w t…