Rzechcino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Rzechcino, po niemiecku Rexin, było do 1945 roku wsią i majątkiem rycerskim w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Wzmiankowane już w 1341 roku jako Rekczin, było gniazdem rodu von Rexin; od 1846 do 1945 roku należało do rodziny Wüstenberg, której pałac spłonął u schyłku drugiej wojny — ocalał park. Ludność była w większości ewangelicka. Własnego kościoła wieś nie miała: należała do parafii w Stowięcinie (Stojentin), a katolicy dopiero do Słupska. Urząd stanu cywilnego i okręg urzędowy mieściły się w Głuszynku (Klein Gluschen), sąd w Lęborku. 📌 Cmentarz założono na północny wschód od miejscowości, jakieś dwieście metrów za ostatnim gospodarstwem. Droga, która doń prowadziła, już nie istnieje — dziś trzeba przejść przez podmokłe tereny leśne, by znaleźć miejsca pochówku ukryte głęboko w lesie. Nekropolię rozplanowano na rzucie zbliżonym do kwadratu; od zachodu widać jeszcze pierwotne wejście, a zachowany świerkowy i dębowy starodrzew mógłby wskazywać na podział na cztery kwatery, choć przy takim stopniu zniszczenia trudno to rozstrzygnąć. Na całej powierzchni przetrwały dwa tylko elementy nagrobków: kamienny postument pod żeliwny krzyż oraz wydzielona współcześnie kamieniami mogiła z położonym na niej krzyżem z pochówku z 1916 roku. Po 1945 roku ludność niemiecką wysiedlono, a cmentarz — jak większość poewangelickich nekropolii powiatu — opuszczono. 📌 Kaszubszczyzna zanikała tu wcześniej niż w sąsiedztwie. Franz Tetzner, opisując rozmieszczenie lud…