Rzechcino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Rzechcinie założono na północny wschód od wsi, około dwustu metrów za ostatnim gospodarstwem. Droga, która doń prowadziła, nie istnieje — dziś trzeba przejść przez podmokły las, by dotrzeć do ukrytych w jego głębi miejsc pochówku. Nekropolię rozplanowano na rzucie zbliżonym do kwadratu; od zachodu widać pierwotne wejście. Na całej powierzchni przetrwały tylko dwa elementy nagrobków: kamienny postument pod żeliwny krzyż oraz mogiła wydzielona współcześnie kamieniami, na której leży krzyż z pochówku z 1916 roku. Po 1945 roku cmentarz opuszczono. Gminny program opieki nad zabytkami gminy Potęgowo na lata 2025–2028 wymienia cmentarz w gminnej ewidencji zabytków jako cmentarz historyczny miejscowości Rzechcino, położony terytorialnie na terenie gminy Główczyce. W 1784 roku Rzechcino liczyło 22 dymy, a wśród mieszkańców był nauczyciel. Rzechcino, po niemiecku Rexin, było do 1945 roku wsią i majątkiem rycerskim w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Wzmiankowane w 1341 roku jako Rekczin, Rzechcino było gniazdem rodu von Rexin. W latach 1846–1945 majątek należał do rodziny Wüstenbergów, której pałac spłonął u schyłku drugiej wojny światowej; ocalał park. Ludność była w większości ewangelicka (w 1925 roku zapisano tu jednego katolika), a w 1939 roku wieś liczyła 332 mieszkańców. Własnego kościoła nie miała: należała do parafii w Stowięcinie (Stojentin), a katolicy do parafii w Słupsku. Urząd stanu cywilnego mieścił się w Stowięcinie. …