Kępno — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Kępnie, po niemiecku Kempen, leży na północ od ostatnich zabudowań, w leśnym ostępie, nieopodal pomnika, który według Krystyny Mazurkiewicz-Palacz upamiętnia ofiary katastrofy sterowca. Biegnie obok szlak rowerowy nazwany Pierścieniem Gryfitów, a przy drodze stoi tablica informacyjna. Cmentarz ogrodzono niewysokim kamiennym murem z wejściem od południa, przy którym oba odcinki muru wygięto w łuk. Dziś cały teren porastają samosiewy świerka i brzozy, pozostałości nagrobków jest niewiele, a ich układ nie pozwala odczytać dawnego rozplanowania. Przetrwały pochówki z lat trzydziestych i czterdziestych XX wieku. Kępno było niewielką osadą w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej, związaną z sąsiednim Wrześciem (po niemiecku Freist): mieszkańcy należeli do tamtejszej parafii. W spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku Kępno figuruje razem z Freister Gründen i osadą młyńską w jednym zapisie. Wiersz wskazuje za to parafię ewangelicką we Wrześciu oraz okręg urzędowy w Lubuczewie. Według inwentaryzacji osada była przez 400 lat, do 1843 roku, majątkiem rodu von Gutzmerow, a ostatnim jej właścicielem, w latach 1918–1945, był Wilhelm Anhalt. Przed Anhaltami siedzibę miał tu von Livonius: w grudniu 1913 roku patronem kościoła we Wrześciu był „von Livonius-Kempen”, czyli von Livonius z Kępna. To do niego, na adres „Kempen bei Lübzow”, mieli kierować swoje papiery kandydaci na tamtejsze probostwo, które 1 lutego 1914 roku zwalniało się wskutek przeniesienia pastora. Parafia …