Wicko — cmentarz ewangelicki z 1895 roku

Z Wikipedii (PL)

Drugi cmentarz ewangelicki w Wicku, po niemiecku Vietzig, założono w 1895 roku i uroczyście poświęcono 4 listopada tegoż roku. Dzięki staraniom miejscowego miłośnika historii teren o wymiarach około 50 na 50 metrów ogrodzono siatką i oczyszczono z zarośli; jest utrzymywany w dobrym stanie. Układ jest czytelny: oś wyznacza aleja lip posadzonych w roku założenia, lewą stronę zajmują niemal w całości groby dorosłych, a po prawej, zaraz przy wejściu, leży kwatera dziecięca. Zachowało się sporo nagrobków i płyt, w tym żeliwne krzyże, kamienne tablice i nagrobek w kształcie pnia dębu. Wieś jest starą osadą słowiańską, w XV wieku uważaną za rycerską; najstarsza wzmianka o niej pochodzi z 1402 roku, kiedy należała do Wejherów. W połowie XVI wieku majątek trzymała rodzina Jork, z której wywodzi się pruski marszałek Yorck von Wartenburg. Według M. Drzewieckiego w 1660 roku Wawrzyniec Krzysztof von Somnitz odkupił wieś od swoich szwagrów Gniewomira i Marcina Krokowskich. Według księgi adresowej majątków rycerskich Pomorza z 1879 roku właścicielem majątku rycerskiego Wicko, po niemiecku Vietzig, był von Weiher. W 1892 roku majątek rycerski Wicko należał według księgi adresowej do Hansa von Weihera. W 1905 roku był on domeną państwową, dzierżawioną przez Alfreda d’Alton-Raucha. W 1928 roku domena należała do państwa pruskiego, a dzierżawił ją Max Numsen. W 1784 roku Wicko było siedzibą szlachecką dwie mile na północ-północny zachód od Lęborka, blisko Charbrowa i wielkiego moczaru lębors…