Łeba — nowy kościół (Wniebowzięcia NMP, dawniej ewangelicki)

Z Wikipedii (PL)

Łeba (po niemiecku Leba) — miasto nad Bałtykiem w Kreis Lauenburg i. Pom. (rejencja koszalińska, Prowincja Pomorze). Protestantyzm przyjęła wcześnie, a dawny kościół katolicki stał się zborem ewangelickim. 🟡 Rok 1521, podawany tu dotąd jako data przyjęcia, wymaga potwierdzenia — byłaby to jedna z najwcześniejszych dat w całym atlasie, a ks. Fankidejski, na którym opiera się dalsza część tego opisu, daty przejścia Łeby na luteranizm nie podaje; wspomina jedynie nadanie praw miejskich w 1351 roku i kościół pod wezwaniem świętego Mikołaja. Gdy podupadał stary kościół świętego Mikołaja (dziś ruina w wydmach Starej Łeby), w 1590 roku wzniesiono w nowym mieście kolejną świątynię; po pożarze wywołanym uderzeniem pioruna (20 lipca 1682 roku) odbudowano ją w 1683 roku jako kościół barokowy. Kamienną wieżę ukończono w 1685 roku, a po jej zawaleniu (1761) postawiono ceglaną w 1763 roku. Ludność miasta była w przewadze ewangelicka (w 1871 roku 1975 ewangelików wobec 8 katolików). Kościół pozostawał luterański aż do ostatniego nabożeństwa 14 kwietnia 1946 roku, po czym 11 maja 1946 roku przekazano go katolikom i erygowano parafię Wniebowzięcia NMP. To jedyny wpisany zabytek Łeby (ul. Powstańców Warszawy 28). Parafia ewangelicka mieściła się na miejscu. Ks. Jakub Fankidejski opisał dzieje tutejszego kościoła szczegółowo. Krzyżacy wynieśli Łebę do rzędu miast w 1351 roku; kościół parafialny był murowany, pod wezwaniem świętego Mikołaja, patrona rybaków, a proboszcz posiadał włókę roli. Właś…