Cmentarz ewangelicki w miejscowości Bydlino

Z Wikipedii (PL)

Bydlino, do 1945 roku Bedlin, leży nad Słupią, między Słupskiem a Ustką, w dawnym powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej, w Prowincji Pomorze. Wieś była w całości luterańska — w 1935 roku liczyła 198 mieszkańców w 57 gospodarstwach, wszystkich wyznania ewangelickiego — i należała do parafii ewangelickiej w Wytownie (Kirchspiel Weitenhagen) w okręgu kościelnym Stolp-Stadt. Potwierdza to skład parafii u Ernsta Müllera: Weitenhagen miało filiał w Groß-Machmin, a do parafii należały miejscowości Klein-Machmin, Bedlin i Carzin, z kolacją w rękach właścicieli tych dóbr. Własnego kościoła ani kaplicy Bydlino nie miało, więc cmentarz jest jedynym obiektem sakralnego dziedzictwa miejscowości. Wieś należała kolejno do rodów von Schwaven (od 1485 roku), von Lettow (od 1626) i von Uckermann (od 1805). Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku prowadzi Bedlin w dwóch wierszach, osobno gminę wiejską i obwód dworski: w pierwszej naliczono 93 ewangelików, w drugim 158, w obu wypadkach z parafią w Wytownie i okręgiem urzędowym Groß Machmin. W marcu 1945 roku mieszkańców ewakuowano, 8 marca weszły wojska radzieckie, a ludność niemiecką wysiedlono. Cmentarza używali po nich polscy osadnicy: pochówki trwały do 1958 roku, a ostatni odbył się w 1982, kiedy obok zmarłej wcześniej żony spoczął Józef Waseńczuk. Na mapie z 1929 roku nekropolii nie oznaczono, choć powstała wcześniej — świadczą o tym pozostałości nagrobków wskazujące na pochówki z 1925 roku; najstarszym datowanym elementem jest żeli…